نقد و بررسی Devil May Cry 5 روی Nintendo Switch 2؛ نبرد با جهنم در یک پورت هیجان‌انگیز

شش سال پس از عرضه اولیه، بازی Devil May Cry 5 با نسخه Devil Hunter Edition به سوییچ ۲ آمده است. در این نقد، نقاط قوت و ضعف این پورت، از گیم‌پلی و شخصیت‌ها گرفته تا کیفیت فنی و ارزش خرید، به‌طور کامل بررسی شده است.

مجموعه عناوین Devil May Cry همیشه در پورتفولیوی کپکام در کنار Resident Evil و Monster Hunter نقش آن ضلع طلایی سوم مثلث را داشته است. با اینکه هیچ‌وقت به میزان آن دو فرنچایز دیگر دنباله دریافت نکرده است، اما حتی یک پورت از آخرین نسخه این مجموعه، هواداران را به وجد می‌آورد.

این بازی اکشن هک اند اسلش ابتدا در سال ۲۰۱۹ عرضه شد و با نمره درخشان ۸۷ از متاکریتیک، به اثری ماندگار تبدیل شد. حال، با با انتشار نسخه سوییچ 2 این عنوان پس از 7 سال، با گیم‌پالت همراه شوید تا ببینیم Devil May Cry 5، همچنان به قدری تازگی و طراوت خود را حفظ کرده است تا برای مخاطبان سوییچ ۲ ارزش خرید داشته باشد؟

داستان و شخصیت‌های Devil May Cry 5؛ دانته، نرو، V و نیکو

پیش از آن‌که به جزئیات دقیق شویم، بایستی کمی به خود داستان نگاه کنیم: داستان از پس از DMC4 ادامه دارد، اکنون نرو دفتر شیطان‌کشی خودش را باز کرده و با نیکو، در حال اداره این دفتر است. با این حال شخصی دست شیطانی نرو را می‌برد و پس از چند روز، دانته و نرو طی یک تماس از یک مشتری بایستی راهی مبارزه با شیطانی بسیار قدرت‌مند شوند که در پی آن دانته شکست خورده و نرو با فشار V مجبور به عقب نشینی می‌شود.

حال بیایید از کلیات داستان بگذریم و کمی به شحصیت‌ها دقیق تر شویم: اگر از من بپرسند چه چیزی یا کسی را در Devil May Cry 5 دوست داری، با جواب بسیار واضحی مواجه خواهد شد: نیکو(Nico). چرایی این پاسخ بسیار واضح است: تعاملات نیکو با دانته (Dante)، نرو (Nero) و V چنان بامزه و سرگرم‌کننده کار شده است که به نوعی سایه‌ای روی سه شخصیت دیگر می‌اندازد.

اشتباه نکنید، این حرف به این معنا نیست که طنز همیشگی دانته یا نرو کم شده است یا شخصیت قابل‌بازی جدید، V، شخصیت جالبی نیست؛ اما با اضافه کردن شخصیتی شاد و بشاش (و البته دیوانه!) که زن نیز باشد، چیزی است که به زعم نگارنده برای این فرنچایز نیاز بود.

نیکو زنی است که همراه نرو است و مخترع دست‌های مصنوعی‌ای است که در بازی با شخصیت نرو استفاده می‌کنیم. پوشش متفاوت، لحن متفاوت حرف زدن، کم‌محلی به V و یکه ‌و دو کردن با نرو، هستهٔ اصلی شخصیت نیکو را شکل می‌دهند. این ریشهٔ شخصیتی و شیوه رفتاری نیکو، موقعیت‌های کمیک و بامزه‌ای را خلق می‌کند که در جای‌جای بازی قابل مشاهده است.

از نیکو که بگذریم، به دیگر شخصیت جدید این نسخه یعنی V می‌رسیم. از منظر پرداخت شخصیتی، با فردی مواجه‌ایم که آرام است و اکثر اوقات حالت رفتاری‌ای میان جدی و شوخ بودن دارد. این ترکیب شخصیتی نیز با ظاهرش همخوانی دارد؛ از طرفی ظاهر V شبیه جوانی در میانهٔ دهه ۲۰ زندگی است و از طرفی راه رفتن با عصا به او جنبه‌ای از خاص بودن و جدی بودن می‌دهد. داستان بازی به‌خودی‌خود، از همان فرمول همیشگی مجموعه بهره می‌برد: دردسرسازی شیاطین، ایجاد مشکل برای شخصیت‌ها، درگیری با شیاطین و در نهایت غلبه بر آن‌ها.

نکته مهم و قابل‌توجه در روایت Devil May Cry 5، این است که داستان خودش را چندان درگیر ساختار روایت سه‌پرده‌ای نمی‌کند. به نوعی نبود ساختار سه‌پرده‌ای در بنیان روایت، باعث شده است که داستان از حضور سه فاجعه و داشتن یک نقطه اوج در جریان فاجعه سوم محروم شود. هرچند پیوستگی و پایستگی روایی با وجود نبود این ساختار حفظ شده است. روایت با طنزهای خاص مجموعه، تعاملات بین‌اشخصیتی، و در نهایت تمرکز بر مسیر روایت توانسته است از تلهٔ یک‌نواختی روایی فرار کند.

گیم‌پلی Devil May Cry 5؛ چهار شخصیت با سبک‌های متفاوت

اصلی‌ترین بخش هر Devil May Cry، نه داستان بلکه گیم‌پلی است. و در نسخه حال حاضر از چهار شخصیت قابل‌بازی بهره می‌بریم که شامل دانته، نرو، V و ویرجیل است. هر یک از شخصیت‌ها درخت مهارتی مختص به خود را دارند و سبک مبارزه با آن‌ها بسیار متفاوت است.

نرو به جای Devil Bringer از تسلیحاتی ساختگی به نام Devil Breaker استفاده می‌کند که به‌طور خاص، جنبه‌های مختلفی را به ساختار مبارزه نرو می‌افزاید: به عنوان مثال Buster Arm از عمر کمی برخوردار است اما برای مبارزه با شیاطین بزرگ کارآمد است، یا دست مصنوعی دیگری به نام Overture یک موج بزرگ از الکتریسیته را به سوی دشمنان راهی می‌کند. به‌طور کلی با وجود ۱۳ مدل متفاوت از دست‌های مصنوعی، می‌توانید سبک مبارزه متفاوتی را با نرو داشته باشید. همچنین لازم به ذکر است که نرو از شمشیری به نام Red Queen استفاده می‌کند که دارای موتوری است که ضربات شمشیر را شارژ می‌کند.

دانته نیز مانند همیشه از شمشیر و دو تفنگ محبوبش، Ivory & Ebony استفاده می‌کند؛ با این حال زادخانهٔ دانته بیش از این حرف‌هاست. دانته از موتوری به نام Cavalier استفاده می‌کند که این موتور می‌تواند به دو عدد اره‌برقی تبدیل شود که برای مبارزات سنگین و نزدیک کارآیی ایده‌آلی دارد. به‌طور کلی دانته شخصیتی است که با آن توانایی بازی در نبردهای کوتاه‌برد و نیز نبردهای میان‌برد را دارید.

تنها شخصیت قابل‌بازی جدید در شماره پنجم نیز V است که از دو آشنا (که شامل یک پلنگ و یک گریفون می‌شود) استفاده می‌کند. بدن نحیف و ضعیف V دلیلی است که مبارزات را با این دو آشنا را بایستی از فاصله دور انجام داد. همچنین V جز معدود شخصیت‌های حاضر در مجموعه است که توانایی نبرد از راه دور را دارد و انجام مبارزات با V کمی سخت است. با وجود پرداخت خوب مبارزات برای شخصیت V، متأسفانه چندان گیم‌پلی V را برای کلیت این مجموعه مناسب نمی‌دانم.

آخرین شخصیت قابل‌بازی که ویرجیل باشد، از منظر مبارزاتی بسیار قدرتمند است: با داشتن شمشیری به نام یاماتو که توانایی ضربه زدن به فواصل مختلف را دارد و قابلیت‌های شیطانی ویرجیل، تکه‌وپاره کردن دشمنان بسیار لذت‌بخش واقع شده است. گسترهٔ تأثیر یاماتو و سرعت بسیار بالای ویرجیل، توانسته است نوید یک تجربه مبارزاتی زیبا را بدهد.

تنها مشکلی که در تمام گیم‌پلی بازی Devil May Cry 5 (و نه در یک شخصیت مشخص) دیده می‌شود، زاویه نسبتاً عجیب دوربین است. در واقع بازی به‌خصوص هنگامی که دوربین به شخصیت درحال‌حرکت یا مبارزه نزدیک است، به شکلی نامناسب نزدیک می‌شود و اگر در جهت تغییر زاویه دوربین اقدام کنید، بازی کمی مقاومت به خرج می‌دهد.

بررسی گرافیک، عملکرد فنی Devil May Cry 5 روی سوییچ ۲

کپکام با موتور RE Engine روی کنسول سوییچ ۲ خروجی‌های قابل‌توجهی گرفته است: از بازی وحشت و بقای Resident Evil Requiem بگیرید تا Pragmata و حتی رونمایی از پورت Dragon Dogma II (که با توجه به گستره و سنگینی آن بازی، در رده پورت‌های معجزه‌وار برای کنسول‌های دستی قرار می‌گیرد) ثابت کرده است که می‌تواند به راحتی بازی‌هایش را روی کنسول نسل نهمی نینتندو اجرا کند.

اما با وجود تمام مقیاس‌پذیری موتور RE Engine، از منظر بصری به‌ویژه در جریان گیم‌پلی با گرافیک بصری مناسبی مواجه نیستیم. به‌طور کلی، پورت Devil May Cry 5 به هیچ‌عنوان پورت بدی نیست: نرخ فریم بازی ثابت است، استاترها در بازی بسیار کم دیده می‌شوند و از منظر داشتن باگ یا هرگونه اختلال در عملکرد اجرایی نیز مبری است.

با این حال، کیفیت بصری بازی بسیار نزدیک به سطح Low یا  Medium پلتفرم رایانه‌های شخصی شباهت دارد. رنگ‌ها آنچنان که باید و شاید، طراوت و تازگی را ندارند و کمی رنگ‌ورفته‌اند. کیفیت کلی تکسچرهای محیط در سطح پایین‌تری نسبت به دیگر پلتفرم‌ها قرار دارد و متأسفانه ظاهر شخصیت‌ها، حالتی خمیری دارد (در جریان گیم‌پلی و نه در جریان کات‌سین‌ها).

به عبارت دیگر، نسخه سوییچ ۲ از منظر بصری قرار نیست به سطح کنسول‌های نسل هشتمی (که پلتفرم‌های اولیه این بازی بودند) باشد و با توجه به کنسول دستی بودن، این مورد می‌توانست قابل‌ توجیه باشد؛ اگر کپکام Resident Evil Requiem یا Dragon Dogma II را برای سوییچ ۲ پورت نکرده بود. با این حال از منظر اجرایی، با عنوانی بسیار باثبات طرفیم؛ چه در حالت دستی و چه در حالت خانگی، این عنوان با رزولوشن ۱۰۸۰ و با فریم‌ریت ثابت اجرا می‌شود.

هرچند توصیه می‌شود که اگر در حالت دستی قرار است این اثر را بازی کنید، حتماً از کنترلر Pro نینتندو یا ترکیب جوی‌کان‌ها و گریپ مخصوص‌شان استفاده کنید و کنسول را در حالت Tabletop قرار دهید، چرا که در هنگام تجربه این بازی، کنسول شما برای در دست گرفتن بسیار داغ خواهد شد.

نسخه حال حاضر در اصل همان نسخه Special Edition حاضر در کنسول‌های سونی و مایکروسافت است. با این حال، برخلاف آن نسخه‌ها از پیشرفت‌های بصری نسل نهم محروم است. با این وجود از تمامی محتویات اضافه آن نسخه بهره‌مند است که شامل رنگ لباس‌های متفاوت، موسیقی نبرد و پنج Devil Breaker برای نرو است. در حین تجربه این بازی روی سوییچ۲، در لحظاتی بعضاً بازی دچار آرتیفکت می‌شود.

آرتیفکت‌ها گلیچ‌های بصری‌ای هستند که بر اثر اختلال در عملکرد نرم‌افزاری، گرافیکی یا سخت‌افزاری رخ می‌دهند. با این حال، این مورد بیش از دو بار رخ نداد و به‌طور کلی، تجربه بازی Devil May Cry 5 از منظر فنی بر روی سوییچ 2؛ کنسولی با این سطح از قدرت، مناسب است.

نوبتی هم که باشد، نوبت بخش صوتی است. باور دارم که با یکی از بهترین موسیقی‌متن‌های حال حاضر در بازی مواجه‌ هستیم. ضربان و تمپوهای بازی بسیار تند و هیجان‌انگیز هستند و از موسیقی‌های الکتریک-راک برای ایجاد هیجان استفاده شده است. همچنین افکت‌های صوتی مختلف نیز به خوبی اجرا و ضبط شده‌اند.

این قطعات با تمپوهای تند و ریتم پرانرژی، به‌خوبی با سرعت بالای مبارزات و اجرای کمبوهای طولانی هماهنگ هستند و در لحظات حساس، هیجان نبردها را دوچندان می‌کنند. از سوی دیگر، هر شخصیت موسیقی اختصاصی خود را دارد که با هویت و سبک مبارزه او همخوانی دارد و به ایجاد تنوع در طول بازی کمک می‌کند.

افکت‌های صوتی نیز کیفیت بسیار مطلوبی دارند؛ از برخورد شمشیرها و شلیک سلاح‌ها گرفته تا جلوه‌های صوتی Devil Breakerها، همگی با دقت طراحی شده‌اند و حس قدرت و ضربه را به‌خوبی به بازیکن منتقل می‌کنند. در مجموع، طراحی صدا و موسیقی متن یکی از نقاط قوت اصلی این اثر است و نقش مهمی در حفظ هیجان و ریتم سریع گیم‌پلی ایفا می‌کند.

جمع‌بندی نهایی

ناشر بازی (Capcom) نسخه Nintendo Switch 2 این اثر را به منظو نقد و بررسی در اختیار رسانه گیم پالت قرار داده است

نسخه نینتندو سوییچ ۲ بازی Devil May Cry 5، اثری است که علیرغم گذشت شش سال، همچنان طراوت و هیجان گیم‌پلی خود را حفظ کرده است. گیم‌پلی عمیق و پویا با چهار شخصیت قابل‌بازی، موسیقی متن پرشور و شخصیت‌پردازی موفق (به‌ویژه نیکو)، تجربه‌ای لذت‌بخش را برای طرفداران سبک اکشن هک اند اسلش فراهم می‌کند.

با این حال، افت کیفیت بصری نسبت به سایر پلتفرم‌ها، دوربین آزاردهنده و داغ شدن کنسول در حالت دستی، مانع از آن می‌شوند که پورت Devil May Cry 5 بر روی نینتندو سوییچ 2 به تجربه‌ای کامل تبدیل شود. در نهایت، این نسخه برای هواداران سری و کسانی که پیش‌تر بازی را تجربه نکرده‌اند انتخابی ارزشمند است، اما اگر به گرافیک نسل نهمی عادت دارید، بهتر است انتظارات خود را تعدیل کنید.