نقد و بررسی بازی Metal Gear Solid Delta: Snake Eater؛ پلی بین گذشته و آینده

بازی Metal Gear Solid Delta: Snake Eater جدیدترین محصول شرکت کونامی (Konami) پس از بازگشت دوباره آن‌ها محسوب می‌شود. این بازگشت سال گذشته با عرضه‌ی نسخه بازسازی Silent Hill 2 آغاز شد که این عنوان توانست موفق و درخشان ظاهر شود. بازی Metal Gear Solid 3: Snake Eater بدون شک یکی از عناوین کالت و کلاسیک تاریخ ویدئو گیم به شمار می‌آید و انتظارات از نسخه‌ی بازسازی آن بسیار بالا بوده است. استودیوی ویچرس (Virtuos) که پیش از این با بازسازی Oblivion هم درخشان ظاهر شده بود، دست بر روی بازسازی بزرگی قرار داد. با هم در ادامه به این موضوع نگاهی خواهیم داشت که آیا ریمیک Metal Gear Solid 3 بدون حضور هیدئو کوجیما توانسته اثری موفق باشد یا خلا کوجیما مثل عنوان Metal Gear Survive احساس خواهد شد؟

قبل از اینکه به سراغ این موضوع بریم که بازسازی پیش رو توانسته اثر موفقی باشد بهتر است به این موضوع نگاهی دقیق‌تر داشته باشیم که چرا بازی Metal Gear Solid 3: Snake Eater اثری بزرگ و تاثیر گذار محسوب می‌شود. بعضی بازی‌ها فقط برای سرگرم کردن ساخته نمی‌شوند، برای پرسیدن سؤال‌هایی‌ که راحت نمی‌‌توان از کنار آن‌ها رد شد به وجود می‌آیند.

بازی Metal Gear Solid 3: Snake Eater یکی از همون بازی‌هاست. در ظاهر، داستان یه مأمور مخفی توی جنگل‌های شوروی در دوران جنگ سرد را خواهیم دید، ولی هر چی بیشتر پیش برویم، متوجه خواهیم شد پای مسائل عمیق‌تری مطرح می‌شود. وفاداری، خیانت، وطن‌پرستی، اراده و این‌که قهرمان بودن دقیقا چه تعریفی دارد. Snake Eater از آن دست بازی‌های داستان محور است که نمی‌گذارد راحت تصمیم بگیرید. قهرمان قصه، مأمور وفاداری به نام Snake است که مجبور می‌شود با واقعیت‌های تلخ دنیای سیاست روبه‌رو شود. باید علیه کسی بجنگد که نه دشمن اوست؛ بلکه استاد، راهنما و شاید تنها کسی که واقعا او را می فهمد، است.

در دل جنگل‌های مرطوب و مه‌آلود شوروی، داستان Snake نه با افتخار، بلکه با شک آغاز می‌شود. او نه قهرمان است، نه خائن؛ نه مطمئن به مأموریت خودش را نشان می‌دهد، نه بی‌تفاوت. Snake فقط یک سرباز و یک ابزار در دست دولت آمریکا محسوب می‌شود که فرستاده شده تا یک تهدید اتمی رو خنثی کند. روایت Snake Eater درباره ساختن یک قهرمان نیست. اتفاقا برعکس، سعی دارد به ما نشان بدهد چطور یک سرباز معمولی به مرور و به اجبار تبدیل می‌شود به چیزی که خودش هم باور ندارد. یک اسطوره‌ای که پیکره‌اش روی خاکسترهای خودش بنا شده است. بیداری دوباره یک ققنوس.

تقدیر یا انتخاب؟

دنیای بازی‌ها در سال 2004 در آستانه‌ی تغییرات بزرگ قرار داشت. کنسول پلی‌استیشن ۲ در اوج فروش و محبوبیت بود، مایکروسافت با Halo 2 تازه قدرت ایکس‌باکس را به رخ کشیده بود و نینتندو با Metroid Prime و Legend of Zelda: Wind Waker نشان می‌داد هنوز حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. در چنین فضایی، کوجیما و تیمش از کونامی تصمیم گرفتند اثری را عرضه کنند که نه فقط به‌عنوان یک بازی ویدئویی، بلکه به‌عنوان یک بیانیه‌ی فرهنگی در تاریخ ماندگار شود Metal Gear Solid 3: Snake Eater.

چرا Metal Gear Solid 3 بهترین نسخه سری است؟

نسخه‌های قبلی Metal Gear در زمان خود انقلابی بودند، اما Snake Eater مسیر متفاوتی انتخاب کرد. در حالی که Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty (۲۰۰۱) به‌خاطر روایت پیچیده‌اش و شخصیت بحث‌برانگیز Raiden طرفداران را دو دسته کرده بود، Snake Eater یک حرکت جسورانه انجام داد. بازگشت به گذشته. به دهه‌ی ۶۰، دوران جنگ سرد، زمانی که سیاست جهانی بر لبه‌ی تیغ هسته‌ای می‌چرخید و سایه‌ی جنگ همه‌جا را فرا گرفته بود.

ایده ساده ولی جسورانه بود. برای فهمیدن سرنوشت آینده، باید به ریشه‌ها برگشت. Snake Eater نه دنباله‌ای مستقیم، بلکه یک پیش‌درآمد بود؛ سفری برای کشف خاستگاه یکی از پیچیده‌ترین شخصیت‌های تاریخ بازی‌ها یعنی Big Boss. هیدئو کوجیما همیشه بازی‌ها را فراتر از سرگرمی می‌دید. او بارها گفته بود که هدفش ساختن تجربه‌ای سینمایی در قالب بازی است. در واقع Snake Eater صرفا یک بازی اکشن مخفی کاری ساده نبود، بلکه آمیزه‌ای از هنرهای مختلف بود. سینما، موسیقی، فلسفه و حتی ادبیات سیاسی.

نکته جالب اینجاست که کوجیما با وجود علاقه‌ی شدید به سینما، هرگز نخواست صرفا فیلم‌سازی کند. او باور داشت بازی‌ها ظرفیت بیشتری دارند چون می‌توانند بازی‌باز را به‌صورت مستقیم درگیر کنند. بازی اکشن مخفی کاری Metal Gear Solid 3: Snake Eater بهترین نمونه‌ی این نگاه بود. بازی‌باز فقط تماشاگر داستان نبود، بلکه بخشی از آن بود. کسی که باید در جنگل زنده می‌ماند، تصمیم می‌گرفت و بار مسئولیت را روی دوش خودش حس می‌کرد.

یکی دیگر از دلایلی که نسخه سوم بازی متال گیر سالید در حافظه‌ها حک شد، لحن سینمایی آن بود. کوجیما که همیشه علاقه‌ی آشکاری به سینما داشته، این‌بار بیش از پیش از فیلم‌های جاسوسی دهه‌ی ۶۰ و آثار جنگی الهام گرفت. از ورود Snake با چتر نجات گرفته تا نبردهای تک‌به‌تک با دشمنان کاریزماتیک مثل The End، همه یادآور صحنه‌های سینمایی هستند.  تم اصلی بازی Metal Gear Solid 3، که توسط Cynthia Harrell اجرا شد، عملا مثل یک آهنگ جیمز باندی بود و هویت خاصی به اثر بخشید. صحنه‌ی بالا رفتن از نردبان با اجرای همین موسیقی، یکی از نمادین‌ترین لحظات تاریخ بازی‌های ویدئویی است. کوجیما بارها اشاره کرده که فیلم‌هایی مثل From Russia with Love و Apocalypse Now الهام‌بخش او در این اثر بودند. این ترکیب باعث شد تا متال گیر سالید 3 نه فقط یک بازی، بلکه یک فیلم تعاملی در اوج هنر خود باشد.

در واقع کوجیما Snake Eater را طوری طراحی کرد که بازی‌باز حس کند نه فقط در حال بازی کردن بلکه در حال زیستن در جهانی است که هر انتخاب و هر حرکت می‌تواند معنایی فلسفی و انسانی داشته باشد. یکی از هوشمندانه‌ترین تصمیم‌های Snake Eater انتخاب بستر تاریخی‌اش بود. جنگ سرد نه‌تنها فضایی پرتنش و پررمز و راز برای داستان‌گویی فراهم می‌کرد، بلکه فرصتی بود برای کاوش در موضوعات سیاسی و فلسفی عمیق. دهه‌ی ۶۰ پر از داستان‌های مأموران مخفی، خیانت‌ها و پروژه‌های سری بود. همان سوختی که کوجیما برای روایتش نیاز داشت. در جهانی که اتحادها شکننده و خیانت‌ها رایج بودند، قهرمان و ضدقهرمان به‌راحتی جابه‌جا می‌شدند، بازی اسنیک ایتر این فضای خاکستری را به‌خوبی به تصویر کشید. ترس از جنگ هسته‌ای و نابودی بشریت پس‌زمینه‌ای دائمی برای داستان بود و سنگینی تصمیمات شخصیت‌ها را بیشتر می‌کرد.

داستان بیگ باس در Metal Gear Solid 3 چیست؟

این انتخاب بستر تاریخی باعث شد Snake Eater علاوه‌ بر یک داستان شخصی، به یک نقد اجتماعی و سیاسی هم تبدیل شود. جنگ سرد در این بازی فقط یک «پس‌زمینه» نیست، بلکه یکی از شخصیت‌های اصلی روایت است. یکی از ریسک‌های بزرگ بازی متال گیر ۳ اسنیک ایتر این بود که به‌جای ادامه دادن داستان پرطرفدار Solid Snake، سراغ گذشته رفت و روی شخصیت Big Boss تمرکز کرد. در آن زمان بسیاری از طرفداران نگران بودند که چرا باید به گذشته برگردیم؟ چرا باید قهرمانی جدید را دنبال کنیم؟ اما این تصمیم از نظر هنری فوق‌العاده هوشمندانه بود. Big Boss پیش‌تر در سری متال گیر به‌عنوان یک آنتاگونیست ( شخصیت شرور) معرفی شده بود. Snake Eater فرصتی بود تا این افسانه را انسانی کنیم و نشان دهیم حتی بزرگ‌ترین قهرمان‌ها با انتخاب‌ها و زخم‌هایشان تعریف می‌شوند.

در واقع Snake Eater یک داستان خاستگاه بود که نه‌تنها شخصیت Big Boss را ساخت، بلکه کل معنای سری بازی Metal Gear را عمیق‌تر کرد. وقتی بازی‌باز نسخه‌های بعدی را تجربه می‌کرد، حالا هر تصمیم Big Boss را با وزن و بار عاطفی گذشته‌اش می‌سنجید. در نهایت Snake Eater را می‌توان چیزی فراتر از یک بازی دید. یک بیانیه هنری درباره‌ی جنگ، انسانیت و هویت. کوجیما نه‌تنها یک داستان جاسوسی تعریف کرد، بلکه پرسش‌هایی بنیادین را مطرح کرد. پرسش‌هایی مانند:

• قهرمان بودن به چه معناست؟

• آیا وطن ارزش فداکاری مطلق را دارد؟

• مرز میان خیانت و وفاداری کجاست؟

این‌ها پرسش‌هایی هستند که هنوز هم بعد از دو دهه، تازه به نظر می‌رسند. Snake Eater نشان داد بازی‌های ویدئویی می‌توانند همانند رمان‌ها و فیلم‌ها بستری برای تفکر و پرسشگری باشند. شاید مهم‌ترین و تأثیرگذارترین بخش بازی هیدئو کوجیما، رابطه‌ی Snake و The Boss باشد. این رابطه نه‌تنها از نظر احساسی نقطه‌ی اوج بازی است، بلکه قلب فلسفی کل روایت را تشکیل می‌دهد. The Boss به عنوان راهنما و استاد Snake پیوندی فراتر از پیوندهای تعریف شده میان یک زن و مرد دارند.

این رابطه را می‌توان با تراژدی‌های یونانی مقایسه کرد؛ جایی که سرنوشت اجتناب‌ناپذیر است و شخصیت‌ها مجبورند انتخاب‌هایی کنند که هر دو سمتشان به نابودی منجر می‌شود. Snake نه می‌تواند از کشتن The Boss بگذرد و نه می‌تواند با وجدان آسوده این کار را انجام دهد. پایان بازی صحنه‌ی مشهور علفزار نه تنها از نظر بصری و احساسی یکی از ماندگارترین لحظات تاریخ بازی‌هاست، بلکه پاسخی است به پرسش بنیادین روایت: بهای قهرمان شدن چیست؟

تا اینجا به صورت خلاصه نگاهی داشتیم به دلایلی که بازی Metal Gear Solid 3: Snake Eater را به یک اثر کلاسیک و مهم تبدیل کرد. حالا با داشتن این پیش فرض دقیق تر با هم نگاهی به نسخه‌ی بازسازی خواهیم انداخت که آیا توانسته انتظارات را به خوبی برآورده کند؟

Snake نسخه‌ی Delta!

بازسازی یک شاهکار همیشه شمشیری دولبه است. Snake Eater نه‌تنها یکی از بهترین بازی‌های تاریخ Metal Gear است، بلکه یکی از مهم‌ترین آثار صنعت گیم محسوب می‌شود. بنابراین Delta فقط یک پروژه‌ی سرگرمی نیست؛ بلکه یک چالش فرهنگی و هنری است. پرسش اصلی این است آیا می‌شود تجربه‌ای که ۲۰ سال پیش در اوج خود بود را به مخاطب امروز منتقل کرد، بدون اینکه چیزی از اصالت آن کم شود؟

قبل از هر چیز لازم است یادآوری کنم که Metal Gear Solid Delta: Snake Eater یک بازسازی از یک اثر کلاسیک سال ۲۰۰۴ است و نه یک ریمستر ساده و نه یک دنباله‌ی جدید. بسیاری از بازی‌بازان قدیمی نگران بودند که فقدان کوجیما در این پروژه، باعث شود Metal Gear Solid Delta: Snake Eater بیشتر یک کپی تکنیکی باشد تا بازآفرینی هنری. از طرف دیگر، نسل جدیدی از بازی‌بازان Snake Eater را هرگز تجربه نکرده‌اند و Metal Gear Solid Delta: Snake Eater اولین مواجهه‌ی آن‌ها با داستان تولد Big Boss خواهد بود. همین دوگانه، اهمیت بازسازی بازی متال گیر سالید 3 را چند برابر می‌کند.

بازسازیِ چنین اثری همواره دو وظیفه‌ی همزمان دارد. اول حفظ هویت هنری نسخه‌ی اصلی و همزمان سازگار کردن آن با استانداردهای فنی و طراحی امروز. از همان زمان معرفی پروژه، دو نگرانیِ اصلی مطرح بود. اول، غیبت هیدئو کوجیما و دوم انتظار بازسازی فنی-گرافیکی مناسب در نسل نهم. این دو عامل، چارچوب انتقادات و ستایش‌های اولیه را تعیین کردند.

مقایسه گرافیکی نسخه اصلی و ریمیک Metal Gear Solid Delta

بازی Metal Gear Solid Delta: Snake Eater از Unreal Engine 5 استفاده کرده و در سطح بصری حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. نورپردازی دینامیک، جزئیات قابل لمس در گیاهان و بافت‌های محیط و صورت‌های بازتاب‌دهندهٔ احساسات همه باعث شده‌اند جنگل و صحنه‌ها، حس زنده بودن بیشتری بدهند. سینماتیک‌ها با وضوح و پرداخت امروزی ترسیم شده‌اند و صحنه‌هایی مثل علفزار یا گشت‌وگذار در جنگل زیبایی بصری قدرتمندی دارند. این وفاداری بصری به فرم اصیل بازی، یکی از موفق‌ترین بخش‌های بازی است.

از روزهای اولیه‌ی عرضه بازخوردهای متعددی دربارهٔ افت فریم و عملکرد نامطمئن پرفورمنس بازی مطرح شد. این موضوع هم در کنسول‌ها گزارش‌هایی برای PS5 Pro و حتی PS5 پایه و هم در رایانه‌های شخصی حتی برخی کارت‌ گرافیک‌های جدید پرچم‌دار گزارش شد. متاسفانه این مشکلات تا به امروز با انتشارات به‌روزرسانی‌ها همچنان  پابرجاست و برطرف نشده است. افت فریم به ویژه در زمان مبارزات یا محیط‌های شلوغ بیشتر از همیشه خودش را نشان می‌دهد. این مضوع متاسفانه تاثیر منفی در تجربه‌ی ریمیک بازی Metal Gear Solid 3 خواهد داشت. بر روی رایانه‌های شخصی جامعه مادسازان با انتشار مادهایی برای این بازی بسیاری از مشکلات را مرتفع کردند ولی بر روی کنسول‌ها هنوز مشکلات بسیاری مشاهده می‌شود. امیدواریم با به روز‌رسانی‌های آینده وضعیت فریم بازی ساختار پایداری داشته باشد.

موسیقی و صداگذاری؛ بازگشت یکی از ماندگارترین تم‌های تاریخ گیم

یکی از کلیدی‌ترین دلایلی که نسخه اورجینال MGS 3 از همان ابتدا در حافظه‌ی جمعی بازی‌بازان جا خوش کرد، موسیقی و صداگذاری‌اش بود. متال گیر سالید دلتا با بازگشت به همان ریشه‌ها، بخش عظیمی از بار نوستالژی را روی شانه‌های صدا و موسیقی گذاشته است. تم اصلی Snake Eater که به‌نوعی ادای دینی به موسیقی فیلم‌های جیمز باند در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ بود، هنوز هم یکی از ماندگارترین موسیقی‌های تاریخ بازی‌های ویدئویی به حساب می‌آید.

تم اصلی موسیقی متال گیر سالید دلتا با اجرای ارکسترال باز تولید شده و هم از لحاظ کیفیت ضبط و هم از لحاظ وضوح صوتی با استانداردهای روز هم‌سطح شده است. تفاوت مهم این‌جاست که صداهای ضبط‌ شده حالا در فرمت‌های Hi-Res و با میکس سه‌بعدی (۳D Audio) عرضه می‌شوند. این یعنی اگر با هدفون یا سیستم صوتی مناسب بازی کنید، عملا خودتان را درون یک فضای سینمایی حس می‌کنید.

بازگشت صداپیشگان اصلی مثل David Hayter (به‌عنوان Snake) اهمیت زیادی دارد. دلیلش ساده است. Metal Gear فقط قصهٔ جاسوسی و مأموریت‌های مخفی نیست؛ بیشتر یک روایت نمایشی-تئاتری است. بخش زیادی از بار عاطفی آن روی لحن و اجرای صداپیشگان قرار دارد. اگر شخصیت The Boss را تصور کنید با صدایی متفاوت، احتمالا بار فلسفی دیالوگ‌هایش به همان قدرتی که باید منتقل نمی‌شد. ریمیک بازی متال گیر سالید 3 با بازگرداندن صداهای اصلی تضمین کرده که روح اثر دست‌کاری نشود.

فراتر از موسیقی و صداپیشه‌ها، طراحی صدای محیطی در Metal Gear Solid Delta: Snake Eater جهشی بزرگ کرده است. در نسخه‌ی اصلی، افکت‌های صوتی محدود به سخت‌افزار پلی‌استیشن ۲ بودند، اما امروز، صدای برگ‌ها، صدای قطرات باران روی برگ‌ها، صدای حیوانات و حتی پژواک شلیک‌ها در محیط‌های باز، همگی با جزئیات و واقع‌گرایی بیشتری بازآفرینی شده‌اند. این طراحی صوتی باعث می‌شود جنگل قلب تجربه‌ی Snake Eater نه فقط دیده شود بلکه شنیده هم شود.

تفاوت نسخه ریمیک Metal Gear Solid Delta با نسخه اصلی

تغییرات گیم‌پلی و مکانیک‌های مخفی‌کاری

بازسازی یک بازی کلاسیک همیشه چالش دارد. تا چه حد باید وفادار بود و تا چه حد باید نوآوری کرد؟ گیم پلی Metal Gear Solid Delta این سؤال را با رویکردی بسیار محافظه‌کارانه جواب داده است. مکانیک‌هایی مثل باندپیچی زخم‌ها، خوردن غذا برای حفظ استقامت و انتخاب استتار مناسب هنوز هم حضور دارند. این مکانیک‌ها بخش مهمی از هویت بازی اصلی بودند، چون بازی‌باز را وادار می‌کردند به شرایط محیطی واکنش نشان دهد. در نسخه بازسازی شده، همین مکانیک‌ها با رابط کاربری ساده‌تر و دسترسی سریع‌تر ارائه می‌شوند؛ مثلا انتخاب لباس یا درمان زخم‌ها سریع‌تر و روان‌تر از نسخه‌ی اصلی انجام می‌شود.

سیستم استتار (camouflage) در نسخهٔ اصلی کمی دست‌ و پاگیر بود چون باید وارد منو می‌شدید. در نسخه ریمیک، این سیستم ساده‌تر و سریع‌تر شده است. از طرف دیگر، کنترل دوربین آزادتر و روان‌تر شده و با استانداردهای امروزی هم‌خوانی دارد. این تغییرات باعث شده بازی برای تازه‌واردها کمتر قدیمی یا سخت‌گیر به نظر برسد. با وجود همه‌ی این بهبودها، یک نقد جدی به بازی Metal Gear Solid Delta: Snake Eater وارد است. سازندگان محتوای تازه‌ای به این تجربه اضافه نکرده‌اند.

برای مثال، دشمنان جدید، سناریوهای تازه یا تغییرات بنیادین در طراحی مرحله‌ها وجود ندارد. طرفداران برخی ریمیک‌ها مثل Resident Evil 2 انتظار داشتند نسخه ریمیک Metal Gear Solid 3 هم دست به بازآفرینی بزند، اما این اتفاق نیفتاده است. عملا این بازسازی هیچ نقطه روشن و جدیدی برای بهبود و به روزرسانی برای ساختار امروزی ویدئو گیم ندارد و بازی را با همان ساختار و حتی مشکلات قدیمی بیشتر از نظری بصری به روز کرده است. اگرچه گیم پلی اکشن مخفی کاری بازی روان‌ و زیباتر شده، اما تجربه‌ای جدید به معنای واقعی کلمه ارائه نمی‌دهد.

بازسازی باس‌فایت‌های ماندگار Snake Eater

اگر Snake Eater را بشناسیم، می‌دانیم که باس‌فایت‌های Metal Gear Solid 3 فقط مبارزه نیستند؛ آن‌ها قطعاتی فلسفی و هنری‌اند که هر کدام بخش مهمی از هویت داستان را منتقل می‌کنند. متال گیر سالید دلتا این باس‌فایت‌ها را با کیفیت تصویری و هوش مصنوعی بهتر بازآفرینی کرده است. مبارزه با The End همیشه یکی از خلاقانه‌ترین باس‌فایت‌های تاریخ بازی‌ها بود؛ نبردی مبتنی بر صبر، تعقیب و استفاده از محیط. حالا در نسخه بازسازی شده، محیط جنگلی این باس‌فایت پرجزئیات‌تر شده، صدای پرندگان و نور خورشید که از لابه‌لای درختان می‌تابد اتمسفر جذاب‌تری را خلق کرده‌اند. به علاوه رفتار دشمن طبیعی‌تر و زنده‌تر شده است. حتی شنیدن صدای نفس‌های The End از فاصله‌ی دور حس تعلیق بیشتری می‌آفریند.

The Fear با حرکات آکروباتیک و زبان مارمولک‌ مانندش و The Pain با استفاده از حشرات به‌عنوان سلاح، هنوز هم همان‌قدر غیرعادی و نمادین‌اند. جلوه‌های بصری و نورپردازی جدید باعث شده باس‌فایت‌های Metal Gear Solid 3 در نسخه‌ ریمیک بیشتر به تجربه‌ای کابوس‌وار شباهت پیدا کنند. جزئیات حشرات، انعکاس نور روی سطح آب یا عرق بدن شخصیت‌ها حالا وضوح بیشتری دارد و مبارزه‌ها را نفس‌گیرتر کرده است.

مبارزه‌ی پایانی بازی Metal Gear Solid 3، لحظه‌ای است که نه فقط به‌عنوان یک باس‌فایت، بلکه به‌عنوان یک تراژدی در تاریخ بازی‌ها شناخته می‌شود. حال متال گیر سالید دلتا، این صحنه را با جلوه‌های بصری چشمگیر و موسیقی ارکسترال بازآفرینی کرده که خوشبختانه هنوز همان اثرگذاری عاطفی را دارد. واقعیت این است که اگر این صحنه حتی یک درجه ضعیف‌تر بازسازی می‌شد، کل پروژه زیر سؤال می‌رفت.

چند کنترل و نمایش‌گر مدرن‌تر به گیم پلی بازی Metal Gear Solid 3 اضافه شده است. منوی سریع استتار، دسترسی سریع به آیتم‌ها و گزینه‌های دوربین بهتر از جمله مواردی هستند که در این نسخه اضافه شده‌اند. یکی از تغییرات بسیار کلیدی بازی اضافه شدن نمای دوربین پشت شانه Snake مانند عنوان Phanthom Pain است که مبارزات و تیراندازی را در بازی در سطحی بالاتر و بهتری قرار داده است. این موارد به آن معنی است که تکرارهای آزاردهنده‌ی نسخه‌ی قدیمی کمتر شده و تجربه‌‌ی کلی اکشن مخفی کاری در بازی متال گیر روان‌تر شده است.

با تمام این اوصاف بازی Metal Gear Solid Delta: Snake Eater به عنوان یک بازسازی، باید به یک سوال مهم پاسخ بدهد. آیا یک بازسازی در این سطح قیمت 70 دلار را توجیه می‌کند؟جواب ما خیر است! با وجود بیش از حد محافظانه کار بودن، مشکلات فنی و عدم توسعه بازی به ویژه اگر نسخه اصلی را قبلا تجربه کردید بازی ارزش تهیه با این قیمت را ندارد، اما با قیمتی پایین قطعا ارزش تجربه را پیدا می‌کند. اگر هم برای اولین بار به سراغ این مجموعه می‌آیید مطمئنا داستان، شخصیت پردازی و روایت آنقدر قوی و تاثیر گذار کار شده که شما را تحت تاثیر قرار خواهد داد تا بازی را برای چندین بار تجربه کنید.

سخن پایانی؛ آیا بازی Metal Gear Solid Delta: Snake Eater ارزش تجربه را دارد؟

ناشر بازی (Konami) نسخه PS5 این عنوان را برای نقد و بررسی در اختیار رسانه گیم پالت قرار داده است

بازسازی Metal Gear Solid Delta: Snake Eater تجربه‌ای است که بیش از آنکه بخواهد چیزی جدید بسازد، تلاش می‌کند یک اثر کلاسیک را از دل گذشته بیرون بکشد و در قاب امروز قرار دهد. تیم سازنده آگاهانه انتخاب کرده‌اند که ریمیک متال گیر سالید 3  نه یک بازآفرینی رادیکال مثل ریمیک‌های اخیر Resident Evil باشد و نه یک بازسازی سطحی صرفا گرافیکی؛ بلکه تلاشی است برای حفظ اصالت در عین مدرن‌سازی که در بخش مدرن سازی عملکرد آنقدر بزرگ نیست.

از نظر بصری، متال گیر دلتا موفق شده Snake Eater را به استانداردهای نسل نهم بیاورد. محیط‌های جنگلی، نورپردازی پویا، جزئیات چهره‌ها و بازآفرینی باس‌فایت‌ها همگی نشان می‌دهند که موتور Unreal Engine 5 توانسته هسته‌ی بصری این اثر را زنده کند. صحنه‌هایی مثل مبارزه‌ی پایانی با The Boss یا نبرد تعقیب و گریز با The End اکنون نه فقط ماندگار، بلکه شکوهمندتر از همیشه‌اند. در بخش صوتی، استفاده از صداپیشه‌های اصلی و بازسازی موسیقی نوستالژیک Snake Eater نقطه‌ای طلایی است. این انتخاب باعث شده بازیکنان قدیمی همچنان همان حس آشنای گذشته را دریافت کنند، در حالی که بازیکنان جدید با کیفیت ضبط و میکس امروزی مواجه‌اند.

اما شاید مهم‌ترین بعد ریمیک Metal Gear Solid 3 در گیم‌پلی باشد. سیستم‌های بقا، استتار و درمان زخم‌ها بدون تغییر بنیادین بازگشته‌اند، اما با رابط کاربری روان‌تر و کنترل‌های مدرن‌تر. این یعنی تجربه‌ای که در اصل خاص و گاهی سخت‌گیرانه بود، اکنون برای نسل امروز هم قابل لمس‌تر شده است. با این حال، همین انتخاب محافظه‌کارانه باعث شده برخی هواداران حس کنند Delta بیش از حد محتاط بوده و می‌توانست عمیق‌تر دست به نوآوری بزند.

نقدهای فنی هم قابل چشم‌پوشی نیستند. فریم‌ریت به ویژه در صحنه‌های نبرد ناپایدار است. برای اثری که قرار است Snake Eater را به نسل امروز معرفی کند، این مشکلات می‌توانند تجربه‌ی عده‌ای را خدشه‌دار کنند. در نهایت، باید گفت که بازی Metal Gear Solid Delta: Snake Eater بیش از آنکه بخواهد به بازی‌باز جدید چیز تازه‌ای بدهد، وظیفه‌ای تاریخی بر دوش دارد و آن هم حفاظت از میراث یکی از مهم‌ترین آثار تاریخ بازی‌های ویدئویی است. بازسازی Metal Gear Solid 3 موفق می‌شود روح Snake Eater را به همان شکل به امروز منتقل کند، با زیبایی‌های بصری و صوتی مدرن، اما از سوی دیگر، انتخاب آگاهانه‌اش برای محافظه‌کاری باعث می‌شود در قیاس با برخی ریمیک‌های دیگر کمتر جسور به نظر برسد.

این تضاد همان چیزی است که بازی Metal Gear Solid Delta: Snake Eater را خاص می‌کند. اثری که میان گذشته و حال ایستاده، با این باور که Snake Eater آن‌قدر کامل بوده که نیازی به بازنویسی ندارد. متال گیر سالید دلتا فقط بوم نقاشی را تمیز کرده، رنگ‌ها را تازه زده و قاب آن را عوض کرده تا بار دیگر بتوانیم به یاد بیاوریم چرا Snake Eater نه‌تنها یک بازی، بلکه یک اثر هنری جاودانه است.