نقد و بررسی بازی Castlevania: Belmont’s Curse؛ بازگشت شکارچیان خون‌آشام

بازگشت مجموعه Castlevania پس از سال‌ها، فرصتی برای سنجش دوباره جایگاه یکی از تأثیرگذارترین نام‌های تاریخ بازی‌های اکشن دوبعدی است. Castlevania: Belmont’s Curse تلاش می‌کند با حفظ هویت کلاسیک مجموعه و معرفی مکانیک‌های تازه، تجربه‌ای متناسب با انتظارات امروز ارائه دهد. در نقد و بررسی بازی Castlevania: Belmont’s Curse، بررسی می‌کنیم که این اثر تا چه اندازه در احیای میراث کسلوانیا موفق بوده و آیا ارزش تجربه کردن دارد یا خیر.

بعضی مجموعه‌های بازی‌های ویدیویی آن‌قدر در شکل‌گیری یک ژانر تأثیرگذار بوده‌اند که بازگشت‌شان انتشار یک اثر جدید نیست. بلکه فرصتی برای بازنگری در مسیری است که بازی‌های ویدیویی طی چند دهه پیموده‌اند. Castlevania یکی از همین مجموعه‌هاست. نامی که با قلعه‌های گوتیک، هیولاهای افسانه‌ای، موسیقی‌های فراموش‌نشدنی و شلاق معروف خاندان بلمونت گره خورده و در طول نزدیک به چهار دهه، بارها تعریف خود از یک ماجراجویی دوبعدی را تغییر داده است. حالا بازی Castlevania: Belmont’s Curse می‌خواهد این میراث را به نسل تازه‌ای از بازی‌بازها معرفی کند. بدون آنکه هویت شکارچیان خون‌آشام را به خاطره‌ای متعلق به گذشته تبدیل کند.

بازی جدید کونامی با همکاری استودیوی Evil Empire و مشارکت مشورتی Motion Twin ساخته شده است. تیم‌هایی که نامشان با تجربه‌های اکشن دوبعدی مدرن، به‌ویژه Dead Cells، پیوند خورده است. این بار ماجرا در پاریس سال ۱۴۹۹ جریان دارد. شهری که زیر هجوم موجودات اهریمنی قرار گرفته و شخصیت اصلی، رز بلمونت، باید در میان خیابان‌های ویران، دخمه‌ها و قلعه‌ای مرموز راه خود را پیدا کند. رز دختر ترور بلمونت، شکارچی نام‌آشنای Castlevania III: Dracula’s Curse، است و سفر او حدود ۲۳ سال پس از وقایع آن بازی اتفاق می‌افتد.

پرسش اصلی این است که آیا Belmont’s Curse تنها مجموعه‌ای از ارجاعات به گذشته‌ی Castlevania است یا می‌تواند با تکیه بر هویت مستقل خود، جایگاهی شایسته در میان آثار مهم این مجموعه پیدا کند؟ پاسخ به این پرسش تنها به کیفیت مبارزات یا طراحی چشم‌نواز محیط‌ها وابسته نیست. مهم‌تر از همه، باید دید بازی چگونه میان اکشن سریع، اکتشاف، پیشرفت تدریجی و میراثی که Symphony of the Night برای مترویدوانیا به جا گذاشت، تعادل برقرار می‌کند.

وارثان یک میراث خونین

جهان Castlevania همیشه بیش از آنکه درباره‌ی شکار خون‌آشام‌ها باشد، درباره‌ی مواجهه‌ نسل‌های مختلف با شری بوده که هرگز از بین نمی‌رود. در بسیاری از نسخه‌های این مجموعه، شکست دادن دراکولا پایان قطعی ماجرا نیست. تهدیدی که از میان می‌رود، دیر یا زود در شکلی تازه بازمی‌گردد و نسل دیگری از خاندان بلمونت را به میدان نبرد می‌کشاند.

این چرخه یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های هویت روایی Castlevania است و داستان Castlevania: Belmont’s Curse نیز با معرفی رز بلمونت، بار دیگر به آن بازمی‌گردد. انتخاب رز به‌عنوان شخصیت اصلی، از نظر تاریخی اهمیت دارد. او قهرمانی تازه با نام خانوادگی آشنا نیست. بلکه ادامه‌ی مسیری است که شخصیت‌هایی مانند ترور بلمونت در آن نقش داشته‌اند. در نتیجه، بازی می‌تواند از میراث خاندان بلمونت استفاده کند، بدون آنکه مجبور باشد تمام شخصیت‌های شناخته‌شده‌ی این مجموعه را دوباره به مرکز روایت بازگرداند. این تفاوت مهمی است. زیرا یک مجموعه‌ی قدیمی برای زنده ماندن به تکرار قهرمانان گذشته نیاز ندارد، بلکه باید نشان دهد چرا جهان آن هنوز ظرفیت تعریف داستان‌های تازه را دارد.

ماجرا در پاریس آغاز می‌شود. شهری که در کنار معماری تاریخی و بناهای شاخص خود، به فضایی مناسب برای بازآفرینی جهان تاریک کسلوانیا تبدیل شده است. خیابان‌های گرفتار هیولاها، دخمه‌های زیرزمینی و حضور قلعه‌ای تهدیدآمیز، زمینه‌ای آشنا برای طرفداران مجموعه فراهم می‌کنند. بااین‌حال، تغییر محیط از قلعه‌های کلاسیک به شهری واقعی‌تر و تاریخی، فرصت مناسبی برای ایجاد تنوع بصری و روایی به وجود می‌آورد.

البته جذابیت چنین روایتی تنها به معرفی شخصیت‌ها و تهدیدهای تازه وابسته نیست. رابطه‌ی رز با میراث خانوادگی‌اش نیز می‌تواند معنای بیشتری به سفر او بدهد. در دنیایی که قهرمانان نسل‌های مختلف موظف‌اند بارها با تهدیدی مشابه روبه‌رو شوند، پرسش از هویت شخصی و مسئولیتی که از گذشته به ارث رسیده، اهمیت پیدا می‌کند. آیا رز قرار است راه پدرش را ادامه دهد یا می‌تواند تعریف خودش را از یک بلمونت ارائه کند؟

این موضوع زمانی جذاب‌تر می‌شود که به تاریخچه‌ مجموعه Castlevania نگاه کنیم. شخصیت‌های این مجموعه همیشه در نسبت با دراکولا تعریف نشده‌اند. گاهی روابط خانوادگی، سرنوشت شخصیت‌ها و پیامدهای انتخاب‌هایشان، به‌اندازه‌ی نبرد با نیروهای تاریکی اهمیت داشته است. بازی جدید نیز با قرار دادن رز در مرکز ماجرا، امکان ادامه دادن این سنت را در اختیار دارد.

بااین‌حال، برای ارزیابی کامل روایت باید میان ظرفیت داستانی ایده و نحوه‌ی اجرای آن تفاوت قائل شد. داشتن قهرمانی تازه و پیوند دادن او به تاریخ مجموعه، به‌تنهایی به معنای خلق شخصیتی ماندگار نیست. چنین شخصیتی باید در طول بازی فرصت کافی برای شکل گرفتن داشته باشد و تصمیم‌ها و واکنش‌هایش فراتر از وظیفه‌ی همیشگی خاندان بلمونت، یعنی شکار هیولاها، معنا پیدا کنند.

در نهایت، اهمیت داستان Castlevania Belmont’s Curse در این است که می‌کوشد میان گذشته و آینده‌ی مجموعه ارتباط برقرار کند. این بازی قرار نیست تاریخ کسلوانیا را از نو بنویسد. سعی می‌کند تا نشان دهد میراث آن هنوز قابلیت گسترش دارد. موفقیت این رویکرد، بیش از هر چیز، به این بستگی دارد که رز بتواند به شخصیتی مستقل تبدیل شود.

وقتی شلاق به ابزاری برای مبارزه و اکتشاف تبدیل می‌شود

گیم‌پلی همیشه یکی از مهم‌ترین ارکان هویت Castlevania بوده، اما این مجموعه در طول تاریخ خود تنها به یک فرمول ثابت پایبند نمانده است. نسخه‌های ابتدایی بیشتر بر عبور از مراحل، پلتفرمینگ دقیق و مبارزه با دشمنان در مسیرهای مشخص تکیه داشتند. سپس Symphony of the Night در سال ۱۹۹۷  با ساختاری مبتنی بر اکتشاف گسترده، پیشرفت شخصیت و بازگشت به مناطق قبلی، تأثیری ماندگار بر شکل‌گیری آنچه امروز مترویدوانیا می‌نامیم گذاشت.

در گیم‌پلی Belmont’s Curse، این دو سنت در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. بازی نه می‌خواهد یک اکشن کلاسیک با مراحل خطی باشد و نه تمام هویت خود را در اکتشاف و ارتقای شخصیت خلاصه می‌کند. تمرکز آن بر مبارزات سریع‌تر، جابه‌جایی پویا و استفاده‌ی گسترده‌تر از شلاق، نشان می‌دهد سازندگان تلاش کرده‌اند تجربه‌ای امروزی بسازند که همچنان به ریشه‌های مجموعه وفادار بماند.

شلاق Vampire Killer در این میان اهمیت محوری دارد. این سلاح از قدیمی‌ترین نمادهای Castlevania است و در نسخه‌های کلاسیک، محدودیت‌های حرکتی و ریتم مبارزه را تا حد زیادی تعیین می‌کرد. بازی‌باز باید فاصله‌ی مناسب را حفظ می‌کرد، زمان‌بندی حملات را می‌آموخت و با توجه به مسیر حرکت دشمن، از ضربات خود استفاده می‌کرد. شلاق در این ساختار تنها وسیله‌ای برای وارد کردن آسیب نبود، بلکه بخشی از زبان طراحی بازی محسوب می‌شد.

Belmont’s Curse می‌کوشد نقش این ابزار را گسترش دهد. شلاق علاوه بر مبارزه، در حرکت و عبور از محیط نیز کاربرد دارد و به رز اجازه می‌دهد با آزادی بیشتری میان سکوها و موانع جابه‌جا شود. چنین تغییری، اگر با طراحی مناسب مراحل همراه باشد، می‌تواند رابطه‌ی میان مبارزه و سکوبازی را از نو تعریف کند. بازی‌باز دیگر تنها با انتخاب زمان مناسب برای حمله سروکار ندارد، بلکه باید از موقعیت مکانی، فاصله، ارتفاع و امکانات حرکتی خود نیز استفاده کند.

در اینجا تفاوت میان یک اکشن دوبعدی معمولی و اثری که بر مهارت تکیه دارد، روشن می‌شود. در یک طراحی موفق، توانایی‌های حرکتی نباید برای عبور سریع‌تر از مسیرها به کار روند. آن‌ها باید بر تصمیم‌های بازی‌باز در مبارزه نیز تأثیر بگذارند. اگر شلاق بتواند هم برای نزدیک شدن به دشمن و هم برای تغییر موقعیت در میدان نبرد استفاده شود، مبارزه به فعالیتی چندلایه تبدیل خواهد شد.

در کنار شلاق، این عنوان از مجموعه‌ای از سلاح‌ها، آثار ویژه یا Relics و توانایی‌های جادویی استفاده می‌کند. تجهیزات مختلف به شما اجازه می‌دهند سبک مبارزه‌ی خود را تغییر دهید و بر اساس شرایط، ترکیب مناسبی از توانایی‌های تهاجمی و دفاعی انتخاب کنید. همچنین سیستم Arcana که توانایی‌هایی را در قالب کارت‌های مرتبط با دشمنان شکست‌خورده ارائه می‌کند، لایه‌ی دیگری به تنوع مبارزات می‌افزاید.

این سیستم‌ها زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کنند که به انتخاب‌های معنادار منجر شوند. اگر سلاح‌ها و Relics تنها اعداد آسیب را افزایش دهند، تنوع ظاهری آن‌ها به عمق واقعی گیم‌پلی تبدیل نخواهد شد. در مقابل، اگر انتخاب یک تجهیز بر نحوه‌ی نزدیک شدن به دشمن، مدیریت فاصله یا کنترل میدان نبرد اثر بگذارد، بازی‌باز انگیزه‌ی بیشتری برای آزمایش ترکیب‌های متفاوت خواهد داشت. مبارزات بازی از نظر سرعت و شدت نیز رویکردی تهاجمی‌تر از برخی نسخه‌های کلاسیک دارد.

دشمنان می‌توانند آسیب قابل توجهی وارد کنند و حتی رویارویی با موجودات معمولی، در صورت بی‌توجهی به الگوهای حمله، خطرناک باشد. این طراحی بازی‌باز را مجبور می‌کند رفتار دشمنان را یاد بگیرد و با فشردن مداوم دکمه‌ی حمله پیش نرود. مبارزه در چنین شرایطی به آزمونی برای تشخیص موقعیت، زمان‌بندی و استفاده‌ی صحیح از توانایی‌ها تبدیل می‌شود.

البته سرعت بیشتر همیشه به معنای طراحی بهتر نیست. Castlevania در نسخه‌های کلاسیک خود اغلب بر تعهد به حرکت و اهمیت زمان‌بندی تکیه می‌کرد. هنگامی که شخصیت در حال اجرای یک حرکت بود، بازی‌باز باید پیامد آن را می‌پذیرفت و برای حمله‌ی بعدی برنامه‌ریزی می‌کرد. در یک سیستم سریع‌تر، حفظ همین دقت اهمیت زیادی دارد. اگر حرکات بیش از حد آزاد باشند یا نشانه‌های حمله‌ی دشمن به‌خوبی خوانده نشوند، مبارزه ممکن است به مجموعه‌ای از واکنش‌های شتاب‌زده تبدیل شود. یکی از نکات قابل توجه در رابطه با گیم پلی بازی، تاکید آن بر بخش‌های پلتفرمینگ چالش‌برانگیز است.

برخی مسیرها به موانع خطرناک، پرش‌های دقیق، استفاده‌ی هم‌زمان از چند توانایی و عبور از فضاهایی نیاز دارند که اشتباه در آن‌ها می‌تواند به سقوط یا آسیب منجر شود. چنین بخش‌هایی یادآور این هستند که مهارت فقط در مبارزه سنجیده نمی‌شود. تسلط بر کنترل شخصیت و شناخت محدودیت‌های حرکتی نیز اهمیت دارد.

این انتخاب می‌تواند تجربه‌ای رضایت‌بخش خلق کند، به‌خصوص هنگامی که بازی توانایی‌های تازه را به شکلی تدریجی معرفی می‌کند و سپس از بازی‌باز می‌خواهد آن‌ها را در موقعیت‌های پیچیده‌تر به کار بگیرد. بااین‌حال، پلتفرمینگ دشوار زمانی موفق است که شکست، اطلاعات تازه بدهد. اگر مسیرها به‌اندازه‌ی کافی خوانا نباشند یا پنجره‌ی زمانی حرکات بیش از حد سخت‌گیرانه طراحی شده باشد، چالش به‌جای ایجاد حس تسلط، به منبعی برای سرخوردگی تبدیل می‌شود.

از همین‌جا می‌توان به یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های طراحی Belmont’s Curse رسید. گیم پلی Belmont’s Curse باید میان آزادی حرکت و دقت در اجرا تعادل برقرار کند. شلاق، توانایی‌های جادویی و ابزارهای حرکتی زمانی ارزشمند هستند که هرکدام کاربرد مشخصی داشته باشند. بهترین طراحی‌ها به بازی‌باز اجازه می‌دهند یک مانع را با چند روش پشت سر بگذارد، اما در عین حال، استفاده‌ی درست از هر روش نیازمند شناخت و مهارت باشد.

مترویدوانیا؛ اکتشاف، بازگشت و معنای واقعی پیشرفت

برای فهم جایگاه Belmont’s Curse، باید مفهوم مترویدوانیا را دقیق‌تر بررسی کرد. این اصطلاح از ترکیب دو مجموعه‌ی Metroid و Castlevania شکل گرفته و معمولا به بازی‌های دوبعدی‌ای اشاره دارد که در آن‌ها جهان به‌صورت شبکه‌ای از مسیرهای مرتبط طراحی شده است. بازی‌باز در آغاز به تمام بخش‌ها دسترسی ندارد و با به دست آوردن توانایی‌ها یا ابزارهای جدید، راه‌های تازه‌ای برای عبور از محیط پیدا می‌کند.

نکته‌ی اساسی این است که مترویدوانیا به معنای وجود نقشه‌ای بزرگ یا تعدادی مسیر مخفی نیست. هسته‌ی این ژانر در رابطه‌ی میان شناخت جهان و رشد توانایی‌های بازی‌باز قرار دارد. منطقه‌ای که در ساعات ابتدایی غیرقابل عبور به نظر می‌رسد، ممکن است پس از به دست آوردن یک توانایی تازه به مسیری قابل دسترس تبدیل شود. در چنین ساختاری، پیشرفت تنها به افزایش قدرت شخصیت محدود نیست. خود جهان نیز به‌تدریج برای بازی‌باز قابل فهم‌تر می‌شود.

Symphony of the Night یکی از مهم‌ترین نمونه‌های تثبیت این الگو در Castlevania است. قلعه‌ی دراکولا در آن بازی تنها مجموعه‌ای از اتاق‌های پشت سر هم نبود. محیطی پیوسته و چندلایه بود که مسیرهای آن به یکدیگر ارتباط داشتند و توانایی‌های تازه، معنای مناطق قبلی را تغییر می‌دادند. بازگشت به یک مکان قدیمی، در صورتی که ابزار مناسب در اختیار بازی‌باز قرار گرفته باشد، دیگر تکرار صرف یک مسیر نیست و فرصتی برای کشف چیزی است که قبلا دیده نمی‌شد.

این همان تفاوتی است که میان اکتشاف هدفمند و رفت‌وآمد بی‌دلیل وجود دارد. اگر بازی از بازی‌باز بخواهد بارها به مناطق قبلی بازگردد، باید دلیلی برای این کار داشته باشد. یک در بسته، شکافی در دیوار یا مکانی دست‌نیافتنی زمانی جذاب است که بازی‌باز بتواند آن را در ذهن خود ثبت کند و پس از به دست آوردن توانایی مناسب، برای کشف دوباره‌اش انگیزه داشته باشد.

در Belmont’s Curse، گسترش کاربرد شلاق و به دست آوردن توانایی‌های تازه، زمینه‌ی چنین ساختاری را فراهم می‌کند. بااین‌حال، میزان موفقیت بازی در مترویدوانیا بودن را نباید تنها با تعداد توانایی‌ها سنجید. مسئله‌ی مهم‌تر این است که آیا این توانایی‌ها ارتباطی معنادار با معماری جهان دارند یا برای عبور از موانعی طراحی شده‌اند که از ابتدا به‌عنوان چالش‌های مجزا در مسیر قرار گرفته‌اند.

در واقع، یک بازی می‌تواند عناصر مترویدوانیا را در خود داشته باشد، اما وزن اصلی تجربه‌اش بر سکوبازی چالشی یا مبارزه متمرکز باشد. این رویکرد لزوما اشتباه نیست. مساله زمانی به وجود می‌آید که بازی از اکتشاف آزاد سخن بگوید، اما در عمل، بیشتر مسیرها به چالش‌های خطی و جدا از هم تبدیل شوند. در این حالت، بازی‌باز به‌جای آنکه جهان را کشف کند، تنها از یک آزمون به آزمون بعدی می‌رود.

بخش قابل توجهی از اکتشاف به اتاق‌های پلتفرمینگ دشوار اختصاص دارد و بازگشت به مسیرهای قدیمی و کشف رازها، به‌اندازه‌ی برخی آثار شاخص این ژانر نقش محوری ندارد. در مقابل، بخش‌هایی مانند کتابخانه‌ی قلعه و معماهای محیطی، نمونه‌هایی از ظرفیت بازی برای ترکیب اکتشاف با حل مساله هستند. بنابراین، ساختار بازی را باید آمیزه‌ای از اکشن، پلتفرمنیگ و اکتشاف دانست. نه تکرار کامل الگوی Symphony of the Night. این تفاوت در تعریف هویت مستقل اثر اهمیت دارد.

در یک مترویدوانیای موفق، نقشه به حافظه‌ی بازی‌باز تبدیل می‌شود. او نه‌تنها می‌داند کجا بوده است، بلکه به خاطر می‌سپارد کدام مسیر به توانایی خاصی نیاز دارد، کدام اتاق هنوز رازی پنهان کرده و کدام راه فرعی ممکن است به پاداشی ارزشمند ختم شود. چنین طراحی‌ای نوعی کنجکاوی فعال ایجاد می‌کند. بازی‌باز به‌جای پیروی از یک فهرست مأموریت، خودش هدف بعدی را انتخاب می‌کند.

Belmont’s Curse زمانی بیشترین ظرفیت خود را نشان می‌دهد که میان این نوع کنجکاوی و مهارت‌های حرکتی ارتباط برقرار کند. اگر توانایی‌های رز نه‌تنها مسیرهای جدید، بلکه روش‌های تازه‌ای برای عبور از محیط ایجاد کنند، پیشرفت در بازی معنایی فراتر از دریافت یک قابلیت جدید خواهد داشت. در غیر این صورت، بازی ممکن است به اثری تبدیل شود که عناصر آشنای مترویدوانیا را دارد، اما از آزادی و پیوستگی بهترین نمونه‌های این ژانر فاصله می‌گیرد.

باس‌ها از دیرباز بخش مهمی از هویت Castlevania بوده‌اند. نبرد با موجوداتی مانند Death، مدوسا و دیگر چهره‌های اسطوره‌ای، تنها فرصتی برای نمایش قدرت دشمنان نیست. این رویارویی‌ها معمولا بازی‌باز را وادار می‌کنند مهارت‌هایی را که در طول مسیر آموخته است، در موقعیتی فشرده به کار بگیرد. Belmont’s Curse نیز از چهره‌های شناخته‌شده‌ی مجموعه در کنار دشمنان تازه استفاده می‌کند.

سیستم Arcana به شکست دادن برخی باس‌ها پیوند خورده و توانایی‌های آن‌ها را به ابزارهایی تبدیل می‌کند که رز می‌تواند از آن‌ها استفاده کند. این ایده از نظر ساختاری جالب است، زیرا پاداش شکست یک دشمن تنها به پیشرفت داستان محدود نمی‌شود و می‌تواند بر امکانات مبارزه و حرکت نیز اثر بگذارد. بااین‌حال، ارزش یک باس تنها به ظاهر بزرگ یا قدرت بالای حملاتش وابسته نیست. یک نبرد خوب باید بازی‌باز را به مشاهده‌ی دقیق رفتار دشمن تشویق کند، فرصت‌های حمله را به شکلی منصفانه نشان دهد و پس از شکست، حس یادگیری و پیشرفت ایجاد کند.

اگر بازی‌باز بتواند الگوهای حمله را تشخیص دهد و با استفاده از توانایی‌هایش پاسخ مناسبی پیدا کند، پیروزی نتیجه‌ی تسلط خواهد بود. در چنین ساختاری، باس‌ها می‌توانند نقطه‌ی اتصال میان مبارزه و پیشرفت باشند. بازی‌باز ابتدا با دشمنی روبه‌رو می‌شود که توانایی‌های فعلی او را به چالش می‌کشد. سپس پس از پیروزی، ابزار تازه‌ای به دست می‌آورد که در بخش‌های بعدی جهان کاربرد خواهد داشت. این چرخه، یکی از الگوهای آشنای بازی‌های اکشن ماجراجویی و مترویدوانیاست و وقتی درست اجرا شود، هر نبرد را به بخشی از معماری کلی بازی تبدیل می‌کند.

پاریس در سایه‌ی قلعه‌ی دراکولا

Castlevania همیشه از نظر بصری هویتی مشخص داشته است. معماری گوتیک، مجسمه‌های سنگی، راهروهای تاریک، شمع‌ها، پنجره‌های بلند و حضور موجودات برگرفته از افسانه‌ها، جهانی ساخته‌اند که در آن زیبایی و وحشت از یکدیگر جدا نیستند. Belmont’s Curse با انتقال بخش مهمی از ماجرا به پاریس، فرصت پیدا می‌کند این هویت را در بستری تازه بازآفرینی کند.

پاریس تنها پس‌زمینه‌ای تاریخی برای نبرد با هیولاها نیست. بناهای شاخص، خیابان‌های گرفتار آشوب و فضاهای زیرزمینی می‌توانند به هر منطقه شخصیت بصری مستقلی بدهند. در چنین محیطی، تضاد میان معماری باشکوه شهر و ویرانی ناشی از هجوم موجودات اهریمنی، بخشی از هویت جهان بازی را می‌سازد. طراحی هنری دوبعدی زمانی موفق است که محیط‌ها علاوه بر زیبایی، اطلاعاتی درباره‌ی فضای بازی منتقل کنند. یک راهروی باریک، تالاری بلند یا گذرگاهی پوشیده از تله‌ها باید از نظر بصری با نوع چالشی که در آن انتظار بازی‌باز را می‌کشد هماهنگ باشد.

خوانایی محیط نیز اهمیت زیادی دارد. به‌خصوص در بازی‌ای که حرکت سریع و پرش‌های دقیق در آن نقش مهمی ایفا می‌کنند. بازی‌باز باید بتواند موانع، سکوها و تهدیدها را به‌موقع تشخیص دهد، بدون آنکه طراحی هنری به مجموعه‌ای از نشانه‌های بیش از حد ساده تبدیل شود. از سوی دیگر، دشمنان Castlevania بخش مهمی از تنوع بصری آن را شکل می‌دهند. ترکیب موجودات اسطوره‌ای، شیاطین و هیولاهایی که از سنت‌های گوتیک و فولکلور الهام گرفته‌اند، به جهان بازی هویتی فراتر از یک قلعه‌ی خون‌آشامی می‌دهد. حضور چهره‌هایی مانند Death و مدوسا نیز می‌تواند پیوندی میان طراحی جدید و حافظه‌ی تصویری طرفداران قدیمی ایجاد کند.

بااین‌حال، استفاده از عناصر آشنا زمانی نتیجه‌ی مطلوب دارد که به تکرار بی‌هدف گذشته تبدیل نشود. Belmont’s Curse باید بتواند از معماری و موجودات کلاسیک Castlevania استفاده کند و در عین حال، تصاویر تازه‌ای بسازد که به نسخه‌ی جدید هویت مستقل بدهند. صرف حضور چند دشمن شناخته‌شده یا فضای تاریک، برای بازآفرینی جادوی مجموعه کافی نیست.

صحبت از Castlevania بدون اشاره به موسیقی آن غیرممکن است. این مجموعه یکی از شناخته‌شده‌ترین میراث‌های موسیقایی بازی‌های ویدیویی را در اختیار دارد. از قطعات پرانرژی و ملودیک نسخه‌های کلاسیک گرفته تا موسیقی‌های گسترده‌تر و ارکسترال‌تر در نسخه‌های بعدی، موسیقی همیشه نقشی مهم در ساخت هویت این جهان داشته است. اهمیت موسیقی در Castlevania تنها به ماندگار بودن ملودی‌ها محدود نمی‌شود.

ریتم موسیقی با ساختار اکشن بازی ارتباط دارد و انرژی لازم را برای عبور از مراحل و مواجهه با دشمنان فراهم می‌کند. در عین حال، تغییر حال‌وهوای قطعات می‌تواند تفاوت میان مناطق مختلف را برجسته کند. از فضاهای پرخطر و پرتحرک گرفته تا تالارهایی که حس رازآلودگی و عظمت دارند. Belmont’s Curse باید در چنین زمینه‌ای شنیده شود. موسیقی آن تنها وظیفه ندارد هیجان مبارزات را افزایش دهد. بلکه باید به بازی‌باز یادآوری کند که در جهان Castlevania حضور دارد. این کار به معنای بازسازی مستقیم قطعات قدیمی نیست. گاهی یک برداشت تازه از سازبندی، ریتم یا فضای موسیقایی می‌تواند بهتر از تقلید کامل، هویت مستقلی ایجاد کند.

طراحی صوتی نیز به همان اندازه اهمیت دارد. صدای برخورد سلاح‌ها، ضربات شلاق، واکنش دشمنان و جلوه‌های جادویی باید بازخوردی روشن و رضایت‌بخش ایجاد کند. در یک اکشن دوبعدی، صدا بخشی از زبان مبارزه است. بازیکن از طریق آن شدت ضربات، وقوع بعضی رویدادها و نتیجه‌ی کنش‌های خود را بهتر درک می‌کند. هرچه این بازخورد دقیق‌تر باشد، مبارزه نیز ملموس‌تر خواهد شد. برای قضاوت قطعی درباره‌ی جایگاه موسیقی Belmont’s Curse در میان بهترین آثار مجموعه، باید میان کیفیت موسیقی در بستر بازی و ماندگاری قطعات به‌عنوان آثار مستقل تفاوت گذاشت. یک موسیقی متن ممکن است به‌خوبی فضای بازی را تقویت کند، اما به اندازه‌ی قطعات کلاسیک Castlevania در ذهن باقی نماند. در مجموعه‌ای با چنین میراثی، این مقایسه اجتناب‌ناپذیر است، اما اثر جدید باید فرصت داشته باشد با زبان موسیقایی خودش شناخته شود.

سخن پایانی

ناشر بازی (Konami) نسخه PS5 این عنوان را برای نقد و بررسی در اختیار رسانه گیم پالت قرار داده است

بازی Castlevania: Belmont’s Curse تلاشی برای آغاز فصل تازه‌ای در تاریخ یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های اکشن دوبعدی است؛ مجموعه‌ای که بازگشت آن پس از سال‌ها، فرصتی برای یادآوری ارزش و جایگاه Castlevania در این سبک فراهم می‌کند. حضور رز بلمونت، روایت داستان در پاریس سال ۱۴۹۹ و گسترش کاربرد شلاق Vampire Killer در مبارزات و جابه‌جایی نشان می‌دهد که سازندگان قصد ندارند صرفاً گذشته را تکرار کنند. ترکیب مبارزات سریع، سیستم Arcana و تجهیزات متنوع ظرفیت خلق تجربه‌ای متفاوت را دارد، اما موفقیت بازی به ایجاد تعادل میان اکشن و اکتشاف وابسته است؛ تعادلی که همواره یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های آثار ماندگار این مجموعه بوده است.

ارزش بازگشت Castlevania تنها به نام دراکولا، شلاق معروف خاندان بلمونت یا قلعه‌های تاریک آن محدود نمی‌شود، بلکه در توانایی این مجموعه برای ترکیب مبارزات، اکتشاف، طراحی هنری و موسیقی در تجربه‌ای منسجم نهفته است. حضور استودیوی Evil Empire با تجربه ساخت Dead Cells و The Rogue Prince of Persia می‌تواند به بازآفرینی این هویت کمک کند، هرچند موفقیت نهایی Belmont’s Curse به چیزی فراتر از مبارزات جذاب نیاز دارد. این بازی شاید در تمام بخش‌های خود به یک اندازه موفق نباشد، اما اهمیت آن در تلاش برای زنده نگه داشتن میراث Castlevania و گسترش آن برای نسل تازه‌ای از بازیکنان است؛ تلاشی که می‌تواند نشان دهد خاندان بلمونت هنوز حرف‌های تازه‌ای برای گفتن دارد.