نقد و بررسی بازی Back to the Dawn: سفری پیچیده در زندان با روایت‌های عمیق و چالش‌های دشوار

بازی Back to the Dawn، ساخته‌ی استودیوی مستقل Metal Head Games و منتشرشده توسط Spiral Up Games، یک نقش‌آفرینی (RPG) مبتنی بر انتخاب است که در فضایی غیرمعمول، یعنی یک زندان فوق امنیتی با شخصیت‌های حیوانی انسان‌نما، جریان دارد. این بازی با داستانی غنی و گیم‌پلی پیچیده توجه مخاطبان را به خود جلب کرده است. بااین‌حال، جاه‌طلبی این اثر گاهی تجربه را ناملایم می‌کند. در این مقاله، جنبه‌های مختلف بازی نقش آفرینی جدید Back to the Dawn را به چالش می‌کشیم و نقاط قوت و ضعف آن را بررسی می‌کنیم؛ پس با من و گیم پالت همراه باشید تا به دنیای این زندان نفوذ کنیم.

روایت فرار از زندان در یک جهان پیکسلی

Back to the Dawn یک بازی نقش آفرینی داستانی است که بازیکنان را در نقش دو شخصیت اصلی قرار می‌دهد: توماس، یک روباه روزنامه‌نگار که به دلیل افشای فساد شهردار به ناحق زندانی شده، و باب، یک پلنگ سیاه که به‌عنوان مأمور مخفی پلیس برای کشف توطئه‌ای عمیق در زندان “بولدرتون” نفوذ کرده است. هر دو باید در 21 روز از این زندان مخوف فرار کنند، درحالی‌که با روابط پیچیده، گنگ‌های زندان و اسرار پنهان دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

داستان بازی با بیش از 500,000 کلمه متن، بیش از 100 مأموریت دست‌نوشته و چندین پایان مختلف، یکی از غنی‌ترین روایت‌ها را در میان بازی‌های مستقل داستان محور ارائه می‌دهد. این حجم محتوا، معادل یک رمان چندجلدی، دنیایی پرجزئیات خلق می‌کند. توماس، با گذشته‌ی عدالت‌طلبانه‌اش، باید اعتماد زندانیان را جلب یا با آن‌ها دشمنی کند، درحالی‌که باب، با هویت مخفی، در خطر لو رفتن است. این دوگانگی روایت، تجربه‌ای چندلایه ایجاد می‌کند.

ساختار بازی بر مدیریت زمان متکی است. هر روز به فعالیت‌هایی مانند کار در کارگاه، تعامل با NPCها، جمع‌آوری منابع یا برنامه‌ریزی فرار تقسیم می‌شود. بازیکنان باید تصمیم بگیرند وقت خود را صرف چه چیزی کنند، زیرا هر انتخاب می‌تواند فرصت‌های دیگر را از بین ببرد. برای مثال، یادگیری مهارت مخفی‌کاری ممکن است به قیمت از دست دادن یک متحد تمام شود. مأموریت‌های فرعی، مانند کمک به یک زندانی برای حل اختلاف با گنگ‌های درون زندان و یا کشف اسرار نگهبانان، به غنای داستان می‌افزایند، اما می‌توانند بازیکن را از هدف اصلی منحرف کنند.

جهان زندان بولدرتون با دقت طراحی شده است. از سلول‌های تنگ تا سالن‌های شلوغ غذاخوری، هر بخش حس فشار را منتقل می‌کند. NPCها، از گرگ‌های خشن گنگ‌ها گرفته تا موش‌های زیرک که اطلاعات می‌فروشند، با دیالوگ‌های هوشمندانه و پس‌زمینه‌های داستانی غنی، دنیای بازی را زنده می‌کنند. بااین‌حال، حجم بالای تعاملات گاهی بازیکن را تحت‌فشار قرار می‌دهد، به‌ویژه اگر زمان به‌درستی مدیریت نشود.

داستان و روایت چندلایه بازی

روابط بین شخصیت‌ها و عواقب انتخاب‌ها

نقطه‌ی قوت اصلی عنوان Back to the Dawn داستان‌سرایی و شخصیت‌پردازی آن است. داستان، با روایت‌های احساسی، بازیکنان را به زندگی توماس و باب پیوند می‌دهد. توماس، با گذشته‌ی روزنامه‌نگاری(که روباه قصه‌‎ی ما خود شخصیتی ضد فساد و فساد ناپذیر است)، شخصیتی همدلی‌برانگیز است که می‌توان او را به‌عنوان قهرمان عدالت‌جو یا زندانی محتاط هدایت کرد. باب، پلنگ داستان ما، با هویت مخفی‌اش لایه‌ای از تنش و رمزوراز را به بازی می‌افزاید، زیرا هر تعاملش خطر لو رفتن را دارد.

همانطور که پیش از این به حجم بالای دیالوگ‌های بازی اشاره شد، این تنوع و گستردگی در دیالوگ ها، شخصیت‌ها را شکل می‌دهند. این عنوان یک بازی داستانی با روایت چندلایه است که انتخاب‌های شما می‌تواند داستان را به مسیری متفاوت ببرد. به طور مثال تعامل با یک گرگ رهبر گنگ می‌تواند به دوستی یا دشمنی منجر شود. این موضوع، بازی را به تجربه نقش آفرینی عمیق و احساسی تبدیل می‌کند که بازیکنان را به تصمیم‌گیری‌های دشوار وامی‌دارد.

پایان‌های چندگانه نیز ارزش تکرار را افزایش می‌دهند. بازی در تمام لحظات شبیه کتاب‌هایی است که به شما در پایان هر بخش حق انتخابی می‌دهد تا کاری که دوست دارید را انجام دهید اما بر خلاف این نوع از کتاب‌ها، تا آخرین دقایق متوجه نخواهید شد که واقعا به سوی کدام پایان هدایت شده‌اید. تجربه‌ای که می‌توان آن را با داستان‌پردازی در کتاب‌های ویچر مقایسه کرد.

بااین‌ اوصاف، حجم بالای NPCها و داستان‌های فرعی می‌تواند بازیکن را سردرگم کند. مأموریت‌های فرعی مانند کمک به یک زندانی برای یافتن شیء گمشده یا حل اختلاف بین گنگ‌ها، اگرچه جذاب اند، ممکن است تمرکز را از هدف نهایی ما، یعنی فرار، دور کند. برخی انتخاب‌ها، به‌ویژه در اوایل بازی، تأثیر چندانی ندارند و حس کاذب آزادی عمل ایجاد می‌کنند به عنوان مثال می‌توانید انتخاب کنید که کار سیاه درون زندان انجام دهید اما در نهایت؟ واقعا آن تاثیر بایدی و شایدی که لازم است را اعمال نمی‌کند؛ در نهایت یک گزینه‌ای است برای جمع آوری بیشتر پول که در ادامه به آن خواهیم پرداخت.

گذشته از موارد ذکر شده، مورد دیگری که نیازمند توجه است، مدیریت زمان در بازی است چرا که در بازی شما همواره وقت کم خواهید آورد، هر عمل شما در بازی دو دقیقه از زمان بازی را اشغال می‌کند که چندان زیاد نیست. اما بازی خودش را با جلو بردن زمان پس از انجام برخی اقدامات درون بازی چالش‌ساز می‌کند؛ که این امر باعث می‌شود که به پایان‌های نامطلوب برسیم که  پس از 35 ساعت بازی می‌تواند بسیار ناامیدکننده باشد.

گیم‌پلی و مکانیک‌های نقش‌آفرینی

سیستم مبارزه‌ی نوبتی و تاکتیکی

گیم‌پلی ترکیبی از اکتشاف، مدیریت منابع، مبارزه‌ی نوبتی و تعاملات اجتماعی است. سیستم مبارزه‌ی نوبتی، با مهارت‌هایی مانند حملات فیزیکی یا مخفی‌کاری، تاکتیکی و لذت‌بخش است. همچنین می‌توانید از اسکیل های مختلف حمله بهره‌مند شوید و مبارزات جذاب‌تری در پیش داشته باشید. بازیکنان همچنین می‌توانند استراتژی‌هایی مانند همکاری با گنگ‌ها یا هک سیستم امنیتی را امتحان کنند که بسته به نوع روندی که برای پیشبرد داستان انتخاب کرده‌اید، بسیار موثر واقع شوند. شیوه‌ی اعمال این تنوع در گیم‌پلی و مکانیک ها، حس آزادی عمل را برای بازی‌باز به شدت تقویت می‌کند و و به غنای روایت این اثر RPG کمک می‌کند.

مدیریت منابع نیز امری کلیدی است. بازیکنان باید غذا، پول زندان یا ابزارهای فرار را جمع‌آوری کنند. تمام بازی به شدت بر روی پول می‌چرخد و در زمینه‌ی کسب و خرج پول، به شدت بی رحمانه رفتار می‌کند. برای مثال، خرج کردن پول برای خرید اطلاعات یا ذخیره‌ی آن برای فرار، نیازمند کار کردن و انجام تعدادی از مراودات با شخصیت‌های دیگر است. اما مدیریت زمان موردنیاز برای این کار، سخت‌گیرانه و چالش‌برانگیز است. این شرایط، جنبه‌ای از عمق تجربه داستان‌محور بازی را رقم زده که باعث می‌شود بازیکن با دقت بیشتری به مدیریت زمان و منابع بپردازد. اما از طرفی دیگر این نوع  از صرف زمان برای کسب پول و حتی مهارت ممکن است فرصت‌های دیگر را از بین ببرد، که واقعا خسته کننده است.

ارتقا، مهارت‌ها و کلاس‌های شخصیتی

سیستم ارتقای مهارت‌ها گاهی گیج‌کننده است، پیش‌نیاز ها مشخص هستند اما الزاما به آن سادگی و سرراستی که انتظار دارید نیست، هرچند به آن پیچیدگی کذایی که ممکن است در زمان خواندن این مقاله به آن فکر کنید نیز، نیست. اطلاعات زیاد درباره‌ی مهارت‌های مبارزه‌ای یا اجتماعی در بازی حجم زیادی را شامل می‌شود و می‌تواند پیچیده باشد، با این منحنی یادگیری تند، برای بازیکنان با تجربه نیز ممکن است مشکل ایجاد کند و ممکن است برخی از این دسته بازیکنان را از تجربه‌ی بازی منصرف کند.

پیکسل‌آرت با حال‌وهوای نوآر

پیکسل‌آرت بازی برجسته است، شاید یکی از زیباترین پیکسل‌آرت‌هایی است که تا به حال دیده‌ام. طراحی زندان بولدرتون، با دیوارهای فرسوده و نورپردازی تاریک، حس تنش را منتقل می‌کند. بخش بندی های زندان نیز متنوع و جذاب هستند؛ از یک کلیسا بگیرید تا یک زمین بزرگ برای ورزش های مختلف و دو راهروی بزرگ پر از سلول های زندان. تمامی این موارد با طراحی زیبای بازی تصویر کشیده شده اند و در مقابل دیدگان شما، قرار گرفته اند. شخصیت‌های حیوانی، از روباه‌های زیرک تا گرگ‌های خشن، با انیمیشن‌های روان، هویت بصری قوی دارند. تمام جزییات به زیبایی هرچه تمام رعایت شده و شاید جز زیباترین ها از منظر زیبایی شناختی پیکسل‌آرت باشد(هرچند همچنان از منظر زیبایی با بزرگانی مانند: Stardew Valley, Celeste و Dead Cells فاصله دارد.)

از نظر فنی، این عنوان که در سبک بازی‌های پیکسل‌آرت مستقل قرار می‌گیرد، ایراد خاصی ندارد و با توجه به اندازه و بودجه بازی، انتظارات فنی کاملاً منطقی است. صحبت از انتظارات فنی شد، مسرت بخش است که این مورد را به سمع و نظر شما برسانم: بازی بر روی اکثر سیستم های قدیمی و مدرن قابل اجراست. بازی روان است، فریم دراپ ندارد، هیچ نوع لگ و استاتر خاصی در بازی نیست و بازی به خوبی اجرا می‌شود. در دنیای امروز که حتی بسیاری از آثار کوچک نیز با مشکلات فنی بسیار دست به گریبان هستند، این اثر به طور درخشانی بهینه و عالی اجرا می‌شود.

با این حال، در بخش موسیقی و صداگذاری، بازی عملکرد متوسطی دارد. موسیقی این اثر، اگرچه تا حدی با فضای کلی هماهنگ است، اما فاقد ملودی‌های به یادماندنی و جذابی است که در بازی‌هایی مثل Hades شنیده می‌شود. برخی لحظات ترجیح می‌دادم موسیقی اصلی بازی را رها کنم و از تنظیمات بازی، موسیقی را غیر فعال کنم و به چیز دیگری گوش دهم. جدای از این موارد، فقدان صداگذاری، با توجه به حجم متن، قابل‌درک است، اما حس غوطه‌وری را کاهش می‌دهد، اما با توجه به محدودیت‌های بودجه‌ای بازی‌های مستقل، این نقص قابل چشم‌پوشی است.

جمع بندی؛ آیا Back to the Dawn یک بازی نقش‌آفرینی جدید متفاوت است؟

چالش‌ها و نقاط ضعف بازی

بازی Back to the Dawn یک بازی نقش آفرینی جاه طلب با روایت عمیق و گیم‌پلی چندلایه است که این جاه‌طلبی هم نقطه‌ی قوت آن محسوب می‌شود و هم نقطه ضعف آن است. تلاش برای ارائه‌ی چنین اثری گاهی به تجربه‌ای ناهموار منجر می‌شود. مدیریت زمان سخت‌گیرانه، همانطور که پیش از این ذکر شد، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هاست. بازیکنان باید هر روز را با دقت برنامه‌ریزی کنند، اما یک اشتباه، مانند صرف زمان برای یک مأموریت فرعی غیرضروری، می‌تواند فرصت‌های کلیدی مانند دسترسی به ابزار فرار یا متحد شدن با یک NPC مهم را از بین ببرد. این فشار، هرچند حس فوریت را تقویت می‌کند، برای بازیکنانی که به دنبال تجربه‌ نقش آفرینی آرام‌تری هستند، می‌تواند طاقت‌فرسا باشد.

ناشر بازی (Spiral Up Games) نسخه ایکس باکس این اثر را به منظور نقد و بررسی در اختیار رسانه گیم پالت قرار داده است.

علاوه‌براین، منحنی یادگیری تند بازی برای تازه‌واردان چالش‌ساز است. سیستم‌های پیچیده‌ی مدیریت منابع، ارتقای مهارت‌ها و تعاملات اجتماعی نیازمند زمان برای یادگیری هستند. برای مثال، بازیکن ممکن است نفهمد که کدام مهارت‌ها برای مسیر فرار انتخابی او مناسب‌ترند، که می‌تواند به شکست در مراحل بعدی منجر شود. این پیچیدگی، هرچند برای طرفداران RPGهای استراتژیک جذاب است، ممکن است بازیکنان معمولی را دلسرد کند.

چه چیزی باعث می‌شود بخواهید بازی را دوباره تجربه کنید؟

بااین‌حال، این جاه‌طلبی ارزش تکرار بالایی به بازی بخشیده است. پایان‌های چندگانه، از فرار موفقیت‌آمیز تا شکست‌های تراژیک، به انتخاب‌های بازیکن بستگی دارند. داستان‌های متفاوت توماس و باب، که هرکدام دیدگاه متفاوتی به زندان ارائه می‌دهند، بازیکنان را به تجربه‌ی چندین‌باره تشویق می‌کند. حالت New Game+ نیز به بازیکنان اجازه می‌دهد با حفظ برخی مهارت‌ها دوباره بازی را شروع کنند، اما این ویژگی برای جبران پایان‌های ناامیدکننده کافی نیست. سؤال اصلی این است: آیا ساده‌سازی برخی جنبه‌ها، مانند کاهش تعداد مأموریت‌های فرعی یا ارائه‌ی راهنمایی بیشتر برای مدیریت زمان، می‌توانست تجربه‌ای متمرکزتر ارائه دهد؟ پاسخ به نوع بازیکن بستگی دارد، اما واضح است که Back to the Dawn برای مخاطبان خاص خود ساخته شده است.

پیکسلی، مستقل، اما فراموش‌نشدنی

اگر شما از علاقه‌مندان به عناوین نقش آفرینی هستید، عنوان Back to the Dawn اثری مناسب و در خور توجه است. در دورانی که بسیاری از آثار یا بیش از اندازه بزرگ هستند و یا زمان زیادی برای تجربه و تکمیل می‌برند، این بازی RPG به مانند جواهری است که با وجود کوتاه بودنش، تکرار پذیری بالایی دارد و اوقات خوبی را برایتان فراهم خواهد کرد.

برای کسانی که عاشق این سبک نیستند نیز Back to the Dawn گزینه‌ی بسیار خوبی محسوب می‌شود؛ البته به شرطی که بتوانید با چالش‌های مدیریت زمان در بازی کنار بیایید. چرا که دسترس پذیری بالای بازی و حضور آن در اکس باکس گیم پس، این عنوان برای مدت زمانی به نسبت کوتاه، می‌تواند به شما دیدگاه جدیدی از سبک RPG و دنیای عناوین مستقل بدهد، جایی که در آن خلاقیت برعکس بسیاری از عناوین بزرگ امروزی، زنده و پویاست.