نقد و بررسی بازی Tiebreak: Official Game of the ATP and WTA

بازی Tiebreak با نام کامل Tiebreak: Official Game of the ATP and WTA به عنوان یک بازی ویدئویی ورزشی و شبیه‌ ساز تنیس که با بودجه قابل توجهی توسط یک تیم نسبتا بزرگ تولید شده، انتظارمان را از این بازی ورزشی حسابی بالا برده بود و منتظر یک بازی تنیسی باکیفیت و درجه یک بودیم که بالاخره علاقه‌مندان به این رشته ورزشی پرطرفدار را به خواسته دیرینه‌شان که یک بازی تنیسی درجه یک و سطح بالاست، برساند.

اما آیا بازی Tiebreak موفق شده انتظارات طرفداران دوآتیشه این رشته ورزشی را برآورده کند یا اینکه صرفا یک بازی ورزشی و شبیه ساز تنیس پر از ایراد است که خیلی زود از یادها می‌رود و قرار هم نیست که رشته ورزشی تنیس را به یکی از شاخه‌های محبوب در بین بازی‌های ورزشی تبدیل کند؟ در ادامه این مطلب با همراه باشید تا به بررسی بازی Tiebreak بپردازیم و به این سوال مهم پاسخ دهیم که آیا بالاخره نوبت درخشیدن رشته ورزشی تنیس در بین بازی‌های ویدئویی اسپورت و ورزشی فرا رسیده است؟

المان‌‌های بصری، تنها نقطه قوت بازی Tiebreak

کوتاه‌ترین و مختصرترین پاسخ به این سوال مهم تنها یک کلمه است؛ متاسفانه خیر! بازی Tiebreak شاید از لحاظ امکانات تولیدی و کیفیت ظاهری، وضعیت مطلوبی داشته باشد و در ظاهر خوب به نظر برسد، اما متاسفانه هرچه که به ابعاد داخلی‌تر آن نفوذ می‌کنیم، با مشکلات بیشتری مواجه می‌شویم و سپری کردن مدت زمان بیشتر پای این بازی مساوی خواهد بود با ناامیدتر شدنمان از بابت ظهور یک بازی تنیسی درجه یک و محبوب.

از لحاظ ظاهری و گرافیکی، بازی Tiebreak به عنوان یک بازی شبیه ساز تنیس تا حد زیادی قوی ظاهر می‌شود و پتانسیل آن را دارد که یک نمایش خوب به راه بیندازد. استودیوهای موجود در داخل این بازی همگی از جزئیات زیادی برخوردارند و از نورپردازی محیط‌ها و انعکاس نور بر روی سطوح مختلف گرفته، تا تماشاچیان و داورها و مجموعه ابزارها و افرادی که در محیط پیرامون زمین مسابقه قرار دارند، تمامی موارد از سطح کیفی قابل قبولی برخوردارند. هرچند حتی از لحاظ گرافیکی و جزئیات طراحی محیط و مدل‌های به کار رفته برای بازیکنان هم همچنان نمی‌توان بازی Tiebreak را یک اثر نسل نهمی تمام عیار دانست.

اما در بین دیگر المان‌های موجود در بازی که هرکدام مجموعه‌ای از ایرادات فنی و ساختاری را در خود جای داده و بعضا حتی ناقص و تمام نشده به نظر می‌رسند، بیشترین امتیاز را می‌توان به جزئیات گرافیکی و ظاهر بیرونی بازی Tiebreak داد که تا حد زیادی کار خود را خوب انجام داده‌اند و حداقل در برخوردهای ابتدایی نمی‌توان ایراد فاحش و آزاردهنده‌ای در آن پیدا کرد.

برخلاف گیمپلی و دیگر موارد فنی موجود در بازی که از همان دقایق ابتدایی تجربه‌تان از بازی شبیه ساز تنیس Tiebreak سریعا خودنمایی می‌کنند و تا حد زیادی موجب دلسردی بازیکنان می‌شوند.

منظورمان از گیمپلی ناقص و پر ایراد چیست؟

مهم‌ترین لازمه‌ی یک بازی ویدئویی ورزشی، نه ظاهر پر زرق و برق و گرافیک پرجزئیات، بلکه سرگرم‌کننده بودن گیمپلی آن است که باعث می‌شود طرفداران لازم را به سمت خودش جذب کند و آن‌ها را پای خود نگه دارد. در غیر این صورت، برای تماشای یک مسابقه‌ی واقع‌گرایانه، طبیعی و پرجزئیات، به راحتی می‌توان تلویزیون را روشن کرد و مشغول تماشای یک مسابقه تنیس به صورت زنده شد!

چیزی که بازی Tiebreak به عنوان یک شببه ساز تنیس مورد انتظار به آن احتیاج داشت این بود که بتواند با گیمپلی درگیرکننده و نفسگیر خودش همواره بازیکن را پای صفحه نمایشگر میخکوب نگه دارد و کنترل گذر زمان را از دست او خارج کند. بازی Tiebreak اما به قدری ایرادات فنی و ساختاری در گیمپلی خودش جمع کرده است که به سختی حتی می‌توان آن را یک پروژه‌ی کامل و آماده‌ی انتشار دانست!

برای مثال پر ایرادترین المان در بخش فنی و گیمپلی بازی Tiebreak، هوش مصنوعی بازیکنان دیگر است که گاهی اوقات حسابی شما را آزرده‌خاطر خواهد کرد در حدی که بخواهید کنترلر را رها کنید و دیگر بازی را ادامه ندهید. در مود دونفره‌ی بازی که دو تیم دونفره مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند، اگر از هوش مصنوعی بازی به عنوان یار خود استفاده کنید، بهتر است انتظار آن را داشته باشید که شاهد بازی کردن او در تیم حریف باشید! چرا که اکثر توپ‌هایش را به تور می‌کوبد و بیشتر موقعیت‌هایتان را خراب می‌کند. از سویی دیگر، بازیکنان حریف نیز از لحاظ هوش مصنوعی وضعیت بسیار اسفناکی دارند و معمولا یا یک الگوی قابل پیش‌بینی را مدام تکرار می‌کنند یا در درجات سختی پایین صرفا بدون حرکت می‌ایستند تا شما به راحتی امتیازتان را بگیرید.

از نظر کنترل بازیکن اصلی هم مجددا در ظاهر همه چیز خوب به نظر می‌رسد و شاهد انیمیشن‌های بسیار طبیعی و روانی هستیم. اما بعد از چند دقیقه بازی کردن، اولین ایرادی که خودش را هویدا می‌کند، همواره دویدن بازیکن اصلی حین حرکت کردن و جابه‌جا شدن است که در فواصل کوتاه باعث می‌شود نقطه مقصد موردنظر خود را رد کنید و از دریافت توپ باز بمانید.

مورد بعدی در رابطه با ایرادات موجود در گیمپلی بازی Tiebreak که به نوعی ناامیدکننده‌ترینِ آن‌ها نیز به شمار می‌رود، تنوع بسیار پایین در روش‌های مختلف پیاده‌سازی ضربات است. پیش از این بازی‌های شبیه‌ساز تنیس دیگری نیز به انتشار رسیده‌اند و در آن‌ها مشاهده کرده‌ایم که چگونه سازندگان بازی با بهره گرفتن از کلیدهای ترکیبی، امکان پیاده‌سازی انواع ضربات با شدت و نشانه‌گیری‌های مختلف را برایمان به ارمغان آورده‌اند.

در بازی Tiebreak اما از یک سو تنوع خاصی برای پیاده‌سازی ضربات وجود ندارد و هم از سویی دیگر تفاوتی بین کلیدها و ضربات مختلف نمی‌توان پیدا کرد و به طور کلی می‌توان دو روش منحصر به فرد برای ضربه زدن به توپ را در بازی مشاهده کرد که با نگه داشتن کلید و کم و زیاد کردن شدت ضربات تاحدودی می‌توان در آن‌ها تغییر ایجاد کرد. اما همچنان مکانیزم نشانه‌گیری و انتخاب محل فرود توپ از وضعیت بسیار بدی برخوردار است و عملا نمی‌توان با قاطعیت محل فرود آمدن توپ را نشانه گرفت. یعنی اگر چندین بار دقیقا از یک ترکیب نشانه‌گیری و ضربه زدن استفاده کنید، ممکن است هر بار توپ خود را در یک نقطه متفاوت فرود بیاورید. حتی بازی بسیار کم‌هزینه‌تری مثل نسخه اخیر بازی Topspin که بیشتر تمرکز خودش را روی مدیریت تیم و باشگاه‌های ورزشی رشته تنیس قرار داده است نیز عملکرد خیلی بهتری در زمینه طراحی ضربات مختلف و ایجاد تفاوت‌های کلیدی بین آن‌ها از خودش نشان داده است. ایراداتی از این قبیل باعث می‌شوند پیش خودمان به این موضوع فکر کنیم که آیا ممکن است سازندگان بازی Tiebreak پیش از موعد، بازی خود را ناقص منتشر کرده باشند؟

جمع‌بندی نهایی

متاسفانه بازی Tiebreak آن بازی ش تنیسی ایده‌آلی نیست که به عنوان طرفداران رشته ورزشی تنیس انتظارش را می‌کشیدیم. بازی از لحاظ ظاهری ویترین بسیار کاملی به نظر می‌رسد و با وجود مودهایی مثل تورنومنت‌ها، بخش تمرینی و حتی بخش My Career، همچنان نمی‌تواند در امر سرگرم‌کننده بودن قوی ظاهر شود. بازی Tiebreak حتی نمی‌تواند طرفداران دوآتیشه رشته ورزشی تنیس را پای خودش جذب کند، پس قاعدتا نباید از آن انتظار جذب پلیرهای کاملا جدید، از خارج از جامعه طرفداران تنیس را داشته باشیم.

هوش مصنوعی بازیکنان همراه و حریف در این بازی شبیه ساز تنیس به شدت ایراد دارد و همین مورد به تنهایی از لذت بردن بازیکنان در این بازی جلوگیری می‌کند. از سویی دیگر وضعیت نگران‌کننده امکانات گیمپلی مثل نحوه حرکت بازیکن اصلی و شیوه‌های مختلف ضربه زدن به توپ، حسابی ناامیدمان می‌کند و اینطور به نظر می‌رسد که تیم سازنده بازی نتواند صرفا با توسعه و انتشار چند پچ و به‌روزرسانی جدید، بازی Tiebreak را از این مهلکه نجات دهد.

در مجموع به نظر می‌رسد طرفداران رشته ورزشی تنیس، باید مدت بیشتری برای دریافت و تجربه‌ی یک بازی ویدئویی تنیسی ایده‌آل و درجه یک در حد شبیه‌سازهای ورزشی فوتبال، بسکتبال یا دیگر رشته‌های رزمی و مبارزه‌ای، صبر کنند. بازیسازانی که قصد دارند در آینده بهترین بازی تنیسی را بسازند، بهتر است از شکست عناوینی مثل بازی Tiebreak درس بگیرند و از نزدیک واکنش‌های بازیکنان به بازی‌هایی از این قبیل را رصد کنند تا شاید یک روز بتوانند بدون تکرار اشتباهات گذشته، بالاخره یک بازی شبیه ساز تنیس خوب را به دستمان برسانند.