نقد و بررسی بازی Diablo IV: Age of Hatred Collection بر روی Nintendo Switch 2

Diablo IV پیش از این به همراه دو بسته‌الحاقی Vessel of Hatred و Lord of Hatred روی سایر پلتفرم‌ها در دسترس قرار گرفته بود و حالا هر سه بخش در قالب Age of Hatred Collection راه خود را به Switch 2 باز کرده‌اند. در این مقاله تمرکز اصلی را روی تجربه بازی در Nintendo Switch 2 قرار می‌دهیم؛ اینکه این نسخه از نظر گیم‌پلی، کنترل، رابط کاربری و عملکرد فنی چه تفاوتی با نسخه‌های دیگر دارد و آیا Blizzard توانسته تجربه‌ای شایسته از Diablo IV را روی کنسول دستی ارائه دهد یا خیر.

شیاطین، فرشتگان و لیلیث

داستان Diablo IV ما را به دنیای Sanctuary می‌برد؛ جهانی که بار دیگر در میانه نبرد نیروهای بهشت و جهنم گرفتار شده است. پس از اتفاقات بازی‌های پیشین، لیلیث، دختر نفرت و یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های تاریخ این مجموعه، به Sanctuary بازمی‌گردد و بازیکن در نقش Wanderer وارد داستانی می‌شود که به شکل مستقیم با بازگشت او و نقشه‌های Mephisto گره خورده است.

در ادامه، بسته‌الحاقی Vessel of Hatred داستان را وارد مرحله جدیدی می‌کند و بازیکن را به منطقه Nahantu می‌برد؛ جایی که علاوه بر ادامه داستان اصلی، کلاس Spiritborn نیز به بازی اضافه می‌شود. بسته الحاقی Lord of Hatred نیز داستان Sanctuary را یک قدم دیگر جلو می‌برد و محتوای جدیدی را در اختیار بازیکنان قرار می‌دهد.

در مجموع، روایت داستانی Diablo IV همچنان یکی از بخش‌های مهم تجربه بازی است و کیفیت آن در مقایسه با بسیاری از آثار این سبک قابل توجه است، اما اگر برای نخستین بار وارد دنیای Diablo می‌شوید، مسئله همچنان اینجاست که بازی الزاماً بهترین شکل ممکن برای آشنایی با تمام پیش‌زمینه داستانی این مجموعه را در اختیار شما نمی‌گذارد. اگرچه می‌توان مستقیماً وارد آخرین محتوای بازی شد، آشنایی با تاریخچه Sanctuary، نبردهای میان Heaven و Hell و اتفاقات گذشته می‌تواند درک بعضی از شخصیت‌ها و وقایع را ساده‌تر کند.

با این حال، نکته مثبت Age of Hatred Collection این است که بازیکن Switch 2 در نهایت با نسخه‌ای ناقص از Diablo IV مواجه نیست. بازی اصلی، Vessel of Hatred و Lord of Hatred همگی در این مجموعه حضور دارند و در کنار آن‌ها محتوای فصلی و سیستم‌های جدیدی که در طول عمر بازی به آن اضافه شده‌اند نیز در دسترس هستند. بنابراین برخلاف بسیاری از پورت‌ها که بخشی از محتوای نسخه‌های دیگر را کنار می‌گذارند، اینجا با یک بسته کامل از Diablo IV روبه‌رو هستیم.

چرخه بازی قهرمان و شیاطین

Diablo IV در پایه و اساس خود یک Action RPG ایزومتریک است؛ اما چیزی که تجربه آن را برای صدها ساعت جذاب می‌کند، چرخه ساده و در عین حال اعتیادآور آن است: مبارزه با دشمنان، دریافت تجهیزات بهتر، قدرتمندتر کردن شخصیت و سپس ورود به مبارزات دشوارتر برای به دست آوردن تجهیزات بهتر.

بازی در حال حاضر هشت کلاس مختلف را در اختیار بازیکن قرار می‌دهد: Barbarian، Druid، Necromancer، Rogue، Sorcerer، Spiritborn، Paladin و Warlock. پنج کلاس نخست در بازی اصلی حضور داشتند، Spiritborn همراه با Vessel of Hatred اضافه شد و دو کلاس Paladin و Warlock نیز از محتوای جدیدتر بازی هستند. هر کلاس سبک مبارزه و ساختار متفاوتی دارد و همین مسئله باعث می‌شود انتخاب کلاس، صرفاً یک تغییر ظاهری در شخصیت نباشد و عملاً شیوه بازی شما را تغییر دهد.

برای مثال، Barbarian بیشتر روی مبارزات نزدیک و استفاده از سلاح‌های مختلف تمرکز دارد، در حالی که Sorcerer بر استفاده از جادو و حملات از فاصله دور تکیه می‌کند. Necromancer امکان استفاده از نیروهای مردگان را در اختیار بازیکن می‌گذارد و Rogue ترکیبی از سرعت، حملات دوربرد و مبارزات نزدیک را ارائه می‌دهد. Druid نیز با ترکیب قدرت‌های طبیعی، تغییر شکل و مهارت‌های مختلف، سبک بازی متفاوتی دارد. Spiritborn و کلاس‌های اضافه‌شده در بسته‌های الحاقی نیز صرفاً نسخه دیگری از کلاس‌های قبلی نیستند و هرکدام سیستم‌ها و ساختار مخصوص خود را دارند.

اما کلاس تنها شروع کار است. بخش مهم‌تر Diablo IV به Buildسازی مربوط می‌شود. انتخاب مهارت‌ها، تجهیزات، ویژگی‌های Legendary، ارتقای شخصیت و در مراحل بالاتر Paragon Board باعث می‌شود دو بازیکن که از یک کلاس یکسان استفاده می‌کنند، لزوماً تجربه مشابهی نداشته باشند.همین موضوع یکی از نقاط قوت اصلی گیم‌پلی Diablo IV است؛ چرا که بازی دائماً به شما دلیلی برای قدرتمندتر شدن می‌دهد. یک قطعه تجهیزات بهتر می‌تواند باعث شود کل Build خود را تغییر دهید و یک مهارت یا ویژگی جدید ممکن است شما را به سمت سبک کاملاً متفاوتی از بازی هدایت کند.

این چرخه در محتوای پایانی بازی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. فعالیت‌های مختلف، Dungeonها، رویدادهای جهان و سیستم‌های Endgame باعث می‌شوند تجربه Diablo IV پس از پایان داستان اصلی تمام نشود. در نتیجه، اگر از آن دسته بازیکنانی هستید که دوست دارید یک شخصیت را برای مدت طولانی ارتقا دهید و دائماً Build خود را بهینه کنید، Age of Hatred Collection حجم بسیار زیادی محتوا در اختیارتان قرار می‌دهد.

از این نظر، Switch 2 هیچ محدودیتی در مقابل نسخه‌های دیگر ایجاد نمی‌کند. کلاس جدید و محتوای اختصاصی‌ای برای این کنسول وجود ندارد و در عوض، همان تجربه‌ای را دریافت می‌کنید که روی سایر پلتفرم‌ها وجود دارد. تفاوت اصلی در نحوه ارائه این تجربه است؛ اینکه حالا می‌توانید همین چرخه مبارزه، Loot کردن و Buildسازی را در حالت دستی نیز تجربه کنید.

تجربه Diablo IV با کنترلر Joy-Con 2

یکی از مهم‌ترین سؤالات درباره نسخه Switch 2 این است که Diablo IV که سال‌ها بخش بزرگی از مخاطبانش آن را با ماوس و کیبورد تجربه کرده‌اند، با کنترلر چگونه عمل می‌کند؟

پاسخ کلی مثبت است. سیستم مبارزه Diablo IV از همان ابتدا به شکلی طراحی شده که کنترلر را نیز به خوبی پشتیبانی کند و حرکت شخصیت، استفاده از مهارت‌ها، Dodge کردن و جابه‌جایی میان دشمنان با Joy-Con 2 تجربه‌ای طبیعی دارد. بنابراین برخلاف بعضی بازی‌های ایزومتریک که کنترلر در آن‌ها بیشتر شبیه یک راه‌حل جایگزین برای ماوس است، اینجا گیم‌پلی اصلی به‌خوبی با کنترلر هماهنگ شده است.

تفاوت اصلی را بیشتر هنگام مدیریت تجهیزات و منوها احساس می‌کنید. در این بخش، ماوس همچنان می‌تواند سریع‌تر و دقیق‌تر باشد؛ مخصوصاً زمانی که تعداد زیادی آیتم در اختیار دارید و باید مرتب آن‌ها را بررسی یا مقایسه کنید.

جهان Diablo در دستان شما؛ عملکرد فنی Diablo IV روی Switch 2

اما مهم‌ترین بخش این نسخه، بدون شک نحوه انتقال Diablo IV به سخت‌افزار Switch 2 است. Blizzard در گذشته سابقه خوبی از عرضه Diablo روی کنسول‌های نینتندو داشته و حالا باید می‌دیدیم آیا کنسول Nintendo Switch 2 می‌تواند از پس بازی‌ای با جهان وسیع‌تر، افکت‌های بیشتر و تعداد بالای دشمنان روی صفحه برآید یا خیر.

در اینجا باید گفت که نتیجه در مجموع قابل قبول است. Diablo IV روی Switch 2 دو حالت گرافیکی در اختیار بازیکن قرار می‌دهد. در حالت Quality، بازی در حالت دستی با رزولوشن 1080p و نرخ 30 فریم بر ثانیه اجرا می‌شود و در حالت متصل به تلویزیون، رزولوشن به 1440p می‌رسد و همچنان هدف 30 فریم بر ثانیه حفظ می‌شود. حالت Performance نیز رزولوشن 1080p را در هر دو حالت هدف قرار می‌دهد و نرخ فریم 40fps را ارائه می‌کند؛ البته اجرای 40 فریم در حالت Docked به نمایشگری با رفرش ریت 120 هرتز یا بالاتر نیاز دارد.

در تجربه شخصی من، حالت Quality در استفاده دستی تجربه روانی ارائه می‌دهد و با توجه به اندازه صفحه Switch 2، افت کیفیت رزولوشن در این حالت چندان آزاردهنده نیست. از طرف دیگر، اگر کنسول را به تلویزیون متصل کنید، تفاوت میان این نسخه و سخت‌افزارهای قدرتمندتر بیشتر به چشم می‌آید. کاهش جزئیات محیط، کیفیت برخی بافت‌ها، پوشش گیاهی، افکت‌ها و سایه‌ها در مقایسه با نسخه‌های PC و کنسول‌های قدرتمندتر قابل مشاهده است و روی صفحه بزرگ تلویزیون، این تفاوت بیشتر خودش را نشان می‌دهد.

در مقابل، روی نمایشگر کوچک‌تر Switch 2 این کاهش جزئیات کمتر به چشم می‌آید و حالت Performance می‌تواند انتخاب منطقی‌تری برای تجربه دستی باشد. البته باید در نظر داشت که بازی به 60 فریم بر ثانیه نمی‌رسد و سقف هدف‌گذاری آن در این نسخه 40fps است. این موضوع برای بازیکنی که به تجربه 60 فریم روی PC یا کنسول‌های قدرتمندتر عادت کرده، یکی از تفاوت‌های اصلی خواهد بود.

با این حال، مسئله فقط کیفیت تصویر نیست. Switch 2 قرار است قابلیت‌های سخت‌افزاری خودش را نیز وارد تجربه Diablo IV کند و اینجا عملکرد Blizzard کمی عجیب می‌شود.

صفحه لمسی در منوهای مختلف، نقشه و Inventory قابل استفاده است و می‌تواند برای مدیریت تجهیزات و جابه‌جایی میان بخش‌های مختلف رابط کاربری مفید باشد. اما این قابلیت به شکل گسترده وارد خود گیم‌پلی نشده و قرار نیست Diablo IV را با لمس صفحه بازی کنید. از طرف دیگر، اگر به دنبال تجربه‌ای شبیه PC هستید، امکان اتصال ماوس و کیبورد از طریق USB وجود دارد؛ اما Mouse Mode مربوط به Joy-Con 2 پشتیبانی نمی‌شود. این تصمیم کمی عجیب است، زیرا یکی از قابلیت‌های شاخص کنترلرهای جدید Switch 2 دقیقاً همین امکان استفاده به عنوان ماوس است.

به همین دلیل، کنترلر همچنان روش اصلی و طبیعی تجربه Diablo IV روی Switch 2 باقی می‌ماند و صفحه لمسی بیشتر نقش یک قابلیت کمکی برای رابط کاربری را ایفا می‌کند.

از طرف دیگر، قابلیت‌هایی مانند Rumble، GameChat و امکان تجربه بازی به صورت Couch Co-op نیز در نسخه Switch 2 حضور دارند. بنابراین Blizzard صرفاً بازی را روی کنسول قرار نداده و بخشی از قابلیت‌های مخصوص اکوسیستم Switch 2 را نیز در اختیار بازیکن گذاشته است.

یکی دیگر از نکات مثبت این نسخه، زمان بارگذاری مناسب آن است. با توجه به حجم و گستردگی Diablo IV، جابه‌جایی میان بخش‌های مختلف بازی و ورود به محیط‌ها زمان انتظار آزاردهنده‌ای ایجاد نمی‌کند و همین موضوع برای یک کنسول هیبریدی اهمیت زیادی دارد.

البته در کنار تمام این موارد، یک تفاوت مهم دیگر نیز وجود دارد که بیشتر از آنکه به قدرت سخت‌افزاری Switch 2 مربوط باشد، به ساختار خود Diablo IV برمی‌گردد: بازی کاملاً آنلاین است. یعنی حتی اگر بخواهید بخش داستانی را به صورت تک‌نفره تجربه کنید، همچنان به اتصال اینترنت نیاز دارید. Blizzard همچنین تأکید کرده که برای بخش‌هایی از بازی به Nintendo Switch Online نیاز دارید، اما خود بازی برای اجرا به اتصال اینترنت وابسته است.

این مسئله در نسخه Switch 2 اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ چرا که یکی از دلایل اصلی خرید کنسول دستی، امکان بازی در مکان‌هایی است که الزاماً به اینترنت دسترسی ندارید. Diablo IV از این نظر برخلاف بعضی نسخه‌های قبلی مجموعه، آزادی عمل مشابهی ارائه نمی‌دهد.

در مقابل، Cross-play و Cross-progression باعث می‌شوند اگر پیش‌تر Diablo IV را روی PC، PlayStation یا Xbox بازی کرده باشید، بتوانید با اتصال حساب Battle.net خود، پیشرفتتان را روی Switch 2 نیز ادامه دهید. البته یک استثنای قابل توجه درباره Platinum(ارز درون بازی) وجود دارد: Platinum خریداری‌شده روی Switch 2 تنها روی همین پلتفرم باقی می‌ماند، در حالی که Platinum به‌دست‌آمده از طریق بازی و Battle Pass بین پلتفرم‌ها منتقل می‌شود.

در نهایت، از نظر محتوایی نیز نسخه Switch 2 چیزی را فدای قابل حمل بودن نکرده است. هر هشت کلاس فعلی، جهان گسترده بازی، Dungeonها، محتوای فصلی، Vessel of Hatred و Lord of Hatred در این نسخه حضور دارند و بازیکن Switch 2 عملاً به همان چرخه اصلی Diablo IV دسترسی دارد.

سخن پایانی

ناشر بازی (Blizzard Entertainment) نسخه Nintendo Switch 2 این اثر را برای نقد و بررسی در اختیار رسانه گیم پالت قرار داده است

Diablo IV: Age of Hatred Collection در نهایت نمونه‌ای موفق از انتقال یک اکشن نقش‌آفرینی بزرگ و آنلاین به Nintendo Switch 2 است. بلیزارد توانسته ضمن حفظ ظاهر و تجربه اصلی بازی، پورت فنی قابل قبولی ارائه دهد و انتخاب میان حالت‌های Quality و Performance نیز به بازیکن اجازه می‌دهد میان کیفیت تصویر و نرخ فریم تعادل موردنظر خود را پیدا کند. البته آنلاین بودن دائمی، نبود سیو دستی و مشکلات گاه‌وبیگاه فروشگاه همچنان نقاط ضعفی هستند که نمی‌توان از کنارشان به‌سادگی عبور کرد.

این مجموعه شاید بهترین راه برای آشنایی داستانی یک تازه‌وارد با جهان Diablo نباشد، اما از نظر ارائه یک تجربه کامل و قابل حمل از جدیدترین ماجراجویی این مجموعه، عملکرد قابل قبولی دارد.