نقد و بررسی Metal Gear Solid: Master Collection Vol.2

بازی Metal Gear Solid: Master Collection Vol.2 فرصتی است تا بخشی دیگر از این میراث این مجموعه را دوباره تجربه کنیم؛ اما این مجموعه تا چه اندازه در ارائه تجربه‌ای شایسته نام Metal Gear Solid موفق عمل می‌کند؟ با نقد و بررسی بازی Metal Gear Solid: Master Collection Vol.2  با گیم پالت همراه باشید.

سال‌هاست که یکی از بزرگ‌ترین مشکلات مجموعه Metal Gear Solid، نه کیفیت بازی‌های آن، بلکه دسترسی به آن‌ها بوده است. بعضی از مهم‌ترین قسمت‌های این مجموعه برای مدت طولانی روی سخت‌افزارهایی باقی ماندند که امروز دیگر به‌راحتی در دسترس نیستند. در میان آن‌ها، Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots وضعیت عجیب‌تری داشت. عنوانی که از سال ۲۰۰۸ به‌طور کامل با پلی‌استیشن 3 گره خورده بود و برخلاف بسیاری از بازی‌های هم‌نسل خود، راهی به کنسول‌های بعدی پیدا نکرد.

بالاخره Metal Gear Solid: Master Collection Vol. 2 این وضعیت را تغییر می‌دهد. مجموعه‌ای که در کنار نسخه Master Collection بازی Metal Gear Solid 4، نسخه HD بازی Peace Walker و محتوای اضافه‌ای مانند Metal Gear: Ghost Babel، مجموعه‌ای از کتاب‌های دیجیتال، دیتابیس و موسیقی متن را در اختیار شما قرار می‌دهد.

سوال اصلی این نقد این است که آیا مجموعه راهی برای اجرای دوباره بازی‌های قدیمی روی پلتفرم‌های جدید است یا Konami توانسته تجربه‌ای مناسب برای سخت‌افزار و نمایشگرهای امروزی ارائه کند؟ این سوال به ویژه درباره‌ی بازی Metal Gear Solid 4 اهمیت زیادی دارد، چون که برخلاف بسیاری از بازی‌های قدیمی، این عنوان، برای معماری متفاوت پلی استیشن 3 ساخته شده بود. بنابراین انتقال آن به نسل جدید تنها یک مساله ساده فنی نیست، بلکه باید دید نتیجه نهایی چقدر توانسته میان حفظ تجربه اصلی و انتظارات بازی‌باز امروزی تعادل برقرار کند.

Metal Gear Solid 4 و میزبان‌های جدید

بدون اغراق می‌توان گفت دلیل اصلی اهمیت Metal Gear Solid: Master Collection Vol. 2، حضور بازی Metal Gear Solid 4 است. این بازی در زمان عرضه یکی از جاه‌طلبانه‌ترین پروژه‌های Konami و کوجیما بود و بخش قابل توجهی از طراحی آن به توانایی‌های سخت‌افزار پلی‌استیشن 3 وابسته بود. سال‌ها همین موضوع باعث شد نسخه چهارم در مقایسه با دیگر قسمت‌های مجموعه شرایط متفاوتی داشته باشد. بازی‌های قدیمی‌تر از طریق نسخه‌های HD یا مجموعه‌های مختلف دوباره منتشر شدند، اما بازی متال گیر 4 همچنان در همان نسل باقی ماند.

بنابراین انتقال آن به پلتفرم‌های امروز یک عرضه‌ی مجدد معمولی نیست، برای بسیاری از بازی‌بازان، این نخستین فرصت برای تجربه‌ی رسمی بازی روی سخت‌افزاری مدرن است. Konami در نسخه Master Collection تغییراتی مانند افزایش رزولوشن، افزایش Frame Rate و امکان شخصی‌سازی کنترل‌ها را در نظر گرفته است. نسخه‌ی پلی‌استیشن 5  امکان خروجی تا 4K و اجرای بازی تا 60 فریم بر ثانیه را ارائه می‌دهد. همین اعداد روی کاغذ شاید چندان هیجان‌انگیز به نظر نرسند، اما در عمل تأثیر آن‌ها قابل توجه است. یکی از نخستین مواردی که هنگام اجرای بازی Metal Gear Solid 4 روی بر روی پلی‌استیشن 5 جلب توجه می‌کند، وضوح تصویر آن است. بازی‌ای که در سال ۲۰۰۸ برای نمایشگرهای نسل HD طراحی شده بود، حالا روی نمایشگرهای امروزی تصویر بسیار شفاف‌تری ارائه می‌دهد.

رزولوشن بالاتر باعث نشده مدل‌ها و بافت‌های قدیمی ناگهان شبیه بازی‌های نسل جدید شوند. چنین انتظاری هم منطقی نیست. اما افزایش وضوح تصویر کمک می‌کند جزئیات موجود در نسخه اصلی بهتر دیده شوند و تصویر در نمایشگرهای 4K کمتر حالت نرم و تار داشته باشد. این نکته درباره عنوانی مانند Metal Gear Solid 4 اهمیت بیشتری دارد، زیرا متال گر همیشه بخش قابل توجهی از هویت خود را از طریق کارگردانی سینمایی، چهره شخصیت‌ها، محیط‌ها و جزئیات بصری منتقل کرده است. بنابراین هرچه تصویر واضح‌تر باشد، تجربه کلی بازی نیز به استانداردهای امروزی نزدیک‌تر می‌شود.

در بررسی‌های فنی منتشرشده پس از عرضه نیز عملکرد 60 فریم بر ثانیه در Metal Gear Solid 4 بسیار پایدار گزارش شده و افت محسوسی در جریان بازی مشاهده نشده است. در کنار آن، افزایش کیفیت تصویر باعث شده بازی حتی با وجود سن‌ و سالش روی نمایشگرهای جدید ظاهر قابل قبولی داشته باشد.

البته نباید تصور کرد که به مانند بازی Metal Gear Solid Delta: Snake Eater با یک Remake یا حتی یک Remaster کامل بازسازی‌شده طرف هستیم. بسیاری از بافت‌ها، مدل‌ها و جزئیات محیطی همچنان متعلق به همان نسل هستند و این موضوع در فاصله نزدیک قابل مشاهده است، اما اتفاق مهم این است که Konami به جای اینکه با تغییرات بیش از حد هویت بصری بازی را دستکاری کند، تلاش کرده همان اثر را با وضوح و عملکرد مناسب‌تری ارائه دهد.

اگر بخواهیم تنها یک تغییر فنی را به‌عنوان مهم‌ترین پیشرفت نسخه‌ی پلی‌استیشن 5 انتخاب کنیم، احتمال زیاد باید سراغ نرخ فریم برویم. اجرای متال گیر سالید 4 با نرخ 60 فریم بر ثانیه باعث می‌شود حرکت Snake، چرخش دوربین و کنترل شخصیت روان‌تر از تجربه اصلی احساس شود. این موضوع به‌خصوص در بخش‌هایی که بازی از حالت مخفی‌کاری فاصله گرفته و کنترل مستقیم بیشتری اهمیت پیدا می‌کند، خودش را نشان می‌دهد. از طرف دیگر، 60 فریم باعث می‌شود فاصله زمانی میان این بازی و عناوین مدرن کمتر احساس شود.

بازی Metal Gear Solid 4 همچنان یک بازی متعلق به نسل پلی‌استیشن 3 است، اما حداقل از نظر پاسخ‌گویی و روان بودن تصویر، دیگر مجبور نیست با محدودیت‌های سخت‌افزار آن دوران تجربه شود. این همان نقطه‌ای است که می‌توان گفت Master Collection Vol. 2 تنها یک شبیه‌ساز ساده نیست. اگرچه ساختار اصلی بازی دست‌نخورده باقی مانده، اجرای آن روی سخت‌افزار جدید تجربه‌ای روان‌تر از نسخه‌ی اصلی ایجاد می‌کند.

البته یک نکته‌ی منفی نیز وجود دارد. بعضی از کات‌سین‌ها با همان کیفیت مطلوب بخش‌های گیم‌پلی نمایش داده نمی‌شوند و در چند مورد افت محسوس وضوح تصویر گزارش شده است. این مساله به‌خصوص زمانی آزاردهنده است که بدانیم کات‌سین‌ها بخش بسیار مهمی از تجربه‌ی بازی Metal Gear Solid 4 هستند. در نتیجه، کیفیت تصویر نسخه‌ی جدید در مجموع بسیار خوب است، اما کاملا یکدست نیست. یکی از دشوارترین بخش‌های انتقال بازی به نسل جدید، بدون شک بخش کات‌سین‌های آن بوده است.

نسخه چهارم از آن دسته بازی‌هایی نیست که بتوان بخش داستانی آن را در چند میان‌پرده کوتاه خلاصه کرد. روایت سینمایی بخش بزرگی از تجربه بازی است و کیفیت این بخش‌ها مستقیم روی برداشت بازی‌باز از نسخه‌ی جدید تأثیر می‌گذارد. به همین دلیل، زمانی که بازی در جریان گیم‌پلی تصویر بسیار شفافی ارائه می‌کند اما برخی کات‌سین‌ها نرم‌تر یا کم‌وضوح‌تر دیده می‌شوند، تفاوت آن به چشم می‌آید. این موضوع البته تجربه‌‎ی بازی را خراب نمی‌کند، اما مانع از آن می‌شود که Master Collection Vol. 2 را یک ارتقای تصویری کامل بی‌نقص بدانیم.

در واقع شاید بهترین توصیف این باشد که بازی Metal Gear Solid 4 در پلی‌استیشن 5 بیشتر از آنکه یک Remaster اساسی باشد، یک پورت بسیار باکیفیت و بهینه‌شده است. پورتی که با افزایش رزولوشن و نرخ فریم، تجربه اصلی را به استاندارد سخت‌افزار جدید نزدیک می‌کند، اما قرار نیست دارایی‌های گرافیکی بازی را از نو بازسازی کند.

از دیگر تغییرات مهم Master Collection Vol. 2، امکان شخصی‌سازی کنترل‌هاست. Konami برای نسخه‌های موجود در مجموعه تنظیمات کنترلی قابل شخصی‌سازی در نظر گرفته و این مساله به‌خصوص برای عنوانی که کنترل آن متعلق به نسل پلی‌استیشن 3 است، اهمیت زیادی دارد. کنترلرها طی نزدیک به دو دهه تغییر کرده‌اند و چیزی که در سال ۲۰۰۸ طبیعی به نظر می‌رسید، امروز بهترین انتخاب نیست. با این حال، Konami در اینجا مسیر محتاطانه‌ای را انتخاب کرده است.

هدف این نیست که سیستم کنترل بازی به یک شوتر مدرن تبدیل شود، بلکه تلاش شده کنترل اصلی حفظ شود و بازی‌باز آزادی بیشتری برای تنظیم آن داشته باشد. این تصمیم منطقی است. تغییر بیش از اندازه کنترل‌ها می‌توانست بخشی از هویت بازی را از بین ببرد. از سوی دیگر، حفظ کامل کنترل قدیمی بدون هیچ گزینه‌ای برای شخصی‌سازی نیز می‌توانست تجربه را برای بازی‌بازان جدید دشوار کند. بنابراین Master Collection Vol. 2 در این بخش تعادل مناسبی برقرار می‌کند.

یکی از تغییراتی که شاید در تبلیغات چندان برجسته نباشد اما هنگام بازی کردن اهمیت خودش را نشان می‌دهد، کاهش زمان‌های بارگذاری است. نسخه چهارم بازی Metal Gear Solid محصول دورانی است که استفاده از Ram و HDD محدودیت‌های خودش را داشت. اجرای آن روی SSD سریع پلی‌استیشن 5 باعث شده فاصله میان بخش‌های مختلف بازی بسیار کمتر احساس شود. این تغییر شاید مانند 4K یا 60 فریم قابل اندازه‌گیری و تبلیغاتی نباشد، اما در تجربه‌ی واقعی اهمیت زیادی دارد. بازی‌ای با ساختار سینمایی و بخش‌های متعدد، وقتی مجبور نباشد بازی‌باز را برای مدت طولانی پشت صفحه لودینگ نگه دارد، ریتم بهتری پیدا می‌کند. در نتیجه، سخت‌افزار مدرن امروزی در این قسمت بدون آنکه نیاز به تغییر اساسی در خود بازی داشته باشد، تجربه‌ی آن را به شکل محسوسی راحت‌تر کرده است.

Peace Walker یک داستان متفاوت

در کنار بازی Metal Gear Solid 4، دومین بازی اصلی مجموعه به نام Peace Walker است. عنوانی که برای PSP ساخته شده بود و بعدها در قالب HD Collection بر روی پلی‌اسیتشن 3 و ایکس‌باکس 360 عرضه شد. Konami در Master Collection Vol. 2 همان نسخه HD را مبنا قرار داده و آن را با تنظیمات جدید به سخت‌افزارهای مدرن آورده است. نسخه‌ی پلی‌اسیتشن 5 امکان اجرای بازی تا 60 فریم بر ثانیه و خروجی تا 4K را دارد و تنظیمات مختلف تصویر نیز در دسترس بازی‌باز قرار گرفته است.

اینجا شرایط با نسخه چهارم متفاوت است. بازی Metal Gear Solid 4 از ابتدا برای کنسول‌های خانگی و سخت‌افزار قدرتمند پلی‌استیشن 3 طراحی شده بود، در حالی که Peace Walker اساسا یک بازی برای کنسولی قابل حمل بوده است. بنابراین حتی با افزایش وضوح تصویر، محدودیت‌های فنی و بصری نسخه اصلی همچنان قابل مشاهده هستند.

محیط‌ها ساده‌ترند، مدل‌ها جزئیات کمتری دارند و ساختار بازی نیز یادآور دوره PSP است، اما اتفاق جالب اینجاست که Peace Walker هنوز هم از نظر طراحی اصالت خودش را حفظ کرده است.  البته اگر انتظار داشته باشید Peace Walker بعد از اجرای آن روی PS5 شبیه یک بازی مدرن شود، ناامید خواهید شد. افزایش رزولوشن نمی‌تواند تعداد کیفیت گیم‌پلی یا کیفیت مدل‌هایی را که در سال ۲۰۱۰ برای سخت‌افزار PSP طراحی شده‌اند را تغییر دهد.

تصویر شارپ‌تر، نرخ فریم مناسب و کنترل‌های قابل شخصی‌سازی باعث شده تجربه‌ی Peace Walker از چیزی که روی PSP در دسترس بود راحت‌تر و تمیزتر باشد. نسخه‌ی پلی‌استیشن 5 در حالت‌های مختلف تصویری انتخاب‌هایی در اختیار بازی‌باز قرار می‌دهد و همین موضوع نشان می‌دهد Konami حداقل در بخش فنی تلاش کرده انعطاف بیشتری نسبت به نسخه‌ی اصلی ارائه کند. البته سبک تصویری بازی همچنان محدودیت‌های خودش را دارد و برخی محیط‌ها و دارایی‌های گرافیکی سبک و کم‌جزئیات به نظر می‌رسند. مساله‌ای که در بررسی‌های فنی نسخه‌ی جدید نیز به آن اشاره شده است.

با این حال، شاید مهم‌ترین نکته درباره‌ی Peace Walker این باشد که این بازی دیگر به‌عنوان یک عنوان PSP احساس نمی‌شود که صرفا به زور روی یک تلویزیون بزرگ اجرا شده باشد. تطبیق کنترل Peace Walker با کنترلرهای مدرن یکی از مهم‌ترین بخش‌های این نسخه است.

Peace Walker از ابتدا برای PSP و محدودیت‌های کنترلر آن طراحی شده بود. در نتیجه انتقال آن به یک کنترلر کامل کنسولی فرصت خوبی برای اصلاح تجربه‌ی کنترل ایجاد می‌کند. امکان شخصی‌سازی دکمه‌ها باعث می‌شود بازی‌باز بتواند کنترل‌ها را با سلیقه خودش تنظیم کند. Konami این قابلیت را به نسخه Master Collection اضافه کرده است. این تغییر شاید از نظر فنی کوچک باشد، اما از نظر تجربه‌ی کاربری اهمیت زیادی دارد؛ چون یکی از مشکلات همیشگی پورت بازی‌های PSP به کنسول‌های خانگی، تطبیق دادن طراحی کنترل بازی با سخت‌افزاری است که تعداد ورودی‌های بیشتری دارد. در اینجا نتیجه نهایی قابل قبول است و Peace Walker به جای اینکه فقط یک بازی قدیمی قابل اجرا باشد، تجربه‌ای مناسب روی پلی‌استیشن 5 ارائه می‌دهد.

یکی از ویژگی‌های Peace Walker که هنگام تجربه روی پلی‌استیشن 5 بیشتر به چشم می‌آید، ساختار مرحله‌ای و مأموریت‌محور آن است. Peace Walker برخلاف بازی Metal Gear Solid 4 که تجربه‌ای بسیار سینمایی و خطی‌تر دارد، تا حد زیادی از ماهیت بازی‌های Portable تأثیر گرفته است. مأموریت‌ها را می‌توان در بازه‌های زمانی کوتاه‌تر تجربه کرد و ساختار کلی بازی بیشتر به چرخه‌ای از انجام مأموریت، بازگشت به پایگاه و آماده شدن برای مأموریت بعدی متکی است.

وقتی بازی را امروز روی پلی‌استیشن 5 تجربه می‌کنیم، این ساختار ممکن است در ابتدا کمی متفاوت از چیزی باشد که از یک Metal Gear Solid کنسولی انتظار داریم، اما همین ویژگی بخشی از هویت Peace Walker است. بنابراین اگر Master Collection قرار بود گرافیک بازی را افزایش دهد و ساختار آن را به یک تجربه‌ی کامل کنسولی تبدیل کند، احتمال زیاد بخش مهمی از هویت اصلی آن از بین می‌رفت.

یکی از ویژگی‌هایی که Peace Walker را از بسیاری از نسخه‌های قبلی Metal Gear Solid متمایز می‌کند، اهمیت بسیار بیشتر مدیریت نیروها و Mother Base است. در نسخه‌ی اصلی، این سیستم‌ها تا حد زیادی با هدف ایجاد یک چرخه طولانی‌تر برای بازی‌باز طراحی شده بودند. شما مأموریت انجام می‌دهید، نیرو جذب می‌کنید، پایگاه را توسعه می‌دهید و تجهیزات جدید به دست می‌آورید. بر روی پلی‌استیشن 5، این بخش همچنان یکی از قسمت‌هایی است که باعث می‌شود Peace Walker فقط یک نسخه کوچک‌تر از Metal Gear Solid به نظر نرسد.

این موضوع برای ارزیابی Remaster هم مهم است. Konami در اینجا نیازی نداشته که سیستم‌های اصلی را تغییر دهد. زیرا مساله اصلی بازی، قدیمی بودن طراحی آن نیست. موضوع بیشتر مربوط به نحوه‌ی ارائه آن روی سخت‌افزار جدید است و در این زمینه، Master Collection کار خود را به اندازه کافی خوب انجام می‌دهد. در یک مجموعه مانند Metal Gear Solid، موسیقی و طراحی صدا بخش بسیار مهمی از تجربه هستند و Peace Walker نیز از این قاعده مستثنی نیست.

موسیقی بازی همچنان کیفیت مناسبی دارد و انتقال به سخت‌افزار جدید باعث نشده هویت صوتی آن تحت تأثیر قرار بگیرد. در واقع در بسیاری از مواقع، صدای بهتر و نمایشگر بزرگ‌تر کمک می‌کنند Peace Walker بیشتر از یک بازی قدیمی، شبیه یک اثر کنسولی به نظر برسد. البته نباید انتظار بازسازی کامل صدا یا میکس جدید را داشته باشیم. در مجموع می‌توان گفت Peace Walker افزایش وضوح، روان‌تر شدن اجرا، کنترل بهتر و تجربه راحت‌تر روی تلویزیون مدرن را به شیوه مناسبی اجرا می‌کند، اما اینکه از نظر گرافیکی و طراحی شبیه یک بازی مدرن شده، در این مورد نمی‌توانیم پاسخ مثبتی داشته باشیم.

این بازی هنوز محصول دوران PSP است و هیچ افزایش رزولوشنی نمی‌تواند این واقعیت را تغییر دهد. نکته مثبت اینجاست که Master Collection به اندازه کافی روی نقاطی دست گذاشته که برای تجربه امروزی اهمیت دارند. به جای اینکه تلاش کند Peace Walker را چیزی کند که نیست، امکاناتی فراهم کرده تا همان بازی اصلی با محدودیت‌های کمتر تجربه شود. این شاید رویکرد درست‌تری برای چنین اثری باشد.

Ghost Babel مهمان کوچک و ارزشمند

سومین بازی مجموعه، Metal Gear: Ghost Babel است. عنوانی که در سال ۲۰۰۰ برای Game Boy Color منتشر شد و حالا در بخش Bonus Content مجموعه قرار گرفته است. از نظر گرافیکی نباید انتظار زیادی از آن داشت. اما ارزش Ghost Babel در جای دیگری است. وجود چنین بازی‌ای در یک مجموعه‌ی تاریخی به مساله مهمی مثل حفظ میراث Metal Gear کمک می‌کند. بازی‌بازی که امروز قصد دارد تاریخ این مجموعه را دنبال کند، دیگر مجبور نیست برای تجربه یکی از عناوین کمتر در دسترس سری به سخت‌افزار قدیمی یا روش‌های غیررسمی متوسل شود.

Konami برای Ghost Babel قابلیت‌هایی مانند فیلترهای تصویری، حالت Pixel Perfect، تنظیمات نمایشگر، قابلیت Rewind و شخصی‌سازی کنترل‌ها نیز در نظر گرفته است. اینجا می‌توان دید که یک بازی بسیار قدیمی چگونه می‌تواند از امکانات مدرن سود بیشتری ببرد. قابلیت Rewind برای یک بازی متعلق به Game Boy Color کاربردی است و باعث می‌شود تجربه‌ی آن برای مخاطب امروزی بسیار قابل دسترس‌تر باشد. Ghost Babel شاید دلیل اصلی خرید Master Collection Vol. 2 نباشد، اما حضور آن ارزش آرشیوی مجموعه را بالا می‌برد.

محتوای جانبی

یکی از ویژگی‌هایی که Vol. 2 را از یک مجموعه‌ی ساده بازی‌های قدیمی جدا می‌کند، محتوای جانبی آن است.در کنار بازی‌ها، مجموعه شامل Metal Gear Solid 4 Database، Screenplay و Master Book برای MGS4 و Peace Walker و همچنین Digital Soundtrack Vol. 2 است. وجود این محتوا برای مجموعه‌ای مانند Metal Gear Solid اهمیت ویژه‌ای دارد.

Metal Gear فقط مجموعه‌ای از بازی‌ها نیست، بخش قابل توجهی از تاریخ آن در قالب دیالوگ‌ها، شخصیت‌ها، اسناد، موسیقی و جزئیات روایی پراکنده شده است. بنابراین فراهم کردن چنین آرشیوی می‌تواند ارزش ارائه مجموعه را بالا ببرد. Screenplay Bookها برای کسانی که می‌خواهند متن و ساختار روایی بازی را دنبال کنند مفید هستند و Master Bookها نیز اطلاعات بیشتری درباره شخصیت‌ها و داستان ارائه می‌کنند.

در کنار آن، Soundtrack به بازی‌باز اجازه می‌دهد بخش مهمی از هویت صوتی Metal Gear Solid را جدا از تجربه بازی دنبال کند. مشکل اصلی محتوای اضافه Master Collection Vol. 2 این است که بخش قابل توجهی از آن در قالب متن و تصاویر ارائه می‌شود. برای مجموعه‌ای با چنین سابقه تاریخی، جای محتوای پشت‌صحنه، مصاحبه‌های قدیمی، ویدئوهای ساخت بازی یا مستندهای کوتاه درباره توسعه‌ی عناوین خالی است.

تصور کنید در کنار Metal Gear Solid 4، یک مستند اختصاصی درباره مشکلات توسعه بازی برای پلی‌استیشن 3، طراحی موتور، فرآیند ساخت کات‌سین‌ها یا روند تولید موسیقی آن قرار می‌گرفت. چنین محتوایی می‌توانست Master Collection را از یک مجموعه بازی به یک آرشیو واقعی از تاریخ  Metal Gear Solid تبدیل کند. بنابراین محتوای جانبی Vol. 2 خوب است، اما هنوز فاصله‌ای میان مجموعه بازی‌های کلاسیک و موزه‌ی دیجیتال Metal Gear وجود دارد.

آیا Master Collection Vol. 2 مجموعه‌ای ارزشمند است؟

اینجا به مهم‌ترین سؤال نقد می‌رسیم. اگر معیار ما Remasterهای مدرن باشد، Master Collection Vol. 2 را نباید با بازی‌هایی مقایسه کنیم که مدل‌ها، بافت‌ها، نورپردازی و حتی بخش‌هایی از گیم‌پلی آن‌ها از ابتدا بازسازی شده‌اند. Konami چنین کاری انجام نداده است. بازی Metal Gear Solid 4 همچنان همان بازی سال ۲۰۰۸ است. Peace Walker نیز همان بازی‌ای است که ابتدا برای PSP ساخته شد. Ghost Babel هم همان عنوان Game Boy Color است، اما تفاوت در اینجاست که نسخه‌های جدید تلاش می‌کنند این بازی‌ها را با استاندارد سخت‌افزار امروز قابل تجربه‌تر کنند.

رزولوشن بالاتر، نرخ فریم بهتر، کنترل‌های قابل تنظیم، کاهش زمان بارگذاری و قابلیت‌های تصویری مختلف، همگی در خدمت همین هدف هستند. به همین دلیل شاید عبارت Remaster کمی گمراه‌کننده باشد اگر انتظار یک بازسازی گسترده را داشته باشیم. Master Collection Vol. 2 بیشتر یک به‌روزرسانی فنی مدرن برای این آثار است و اتفاقا برای Metal Gear Solid 4، همین موضوع اهمیت زیادی دارد.

وقتی Metal Gear Solid 4 را روی پلی‌استیشن 5 اجرا می‌کنیم، یک سؤال در ذهن شکل می‌گیرد که چرا این اتفاق باید این‌قدر دیر رخ می‌داد؟ بازی در سال ۲۰۰۸ عرضه شد و حدود ۱۸ سال طول کشید تا به سخت‌افزار مدرن برسد. حالا که این اتفاق افتاده، نتیجه نشان می‌دهد تجربه اصلی هنوز ارزش حفظ شدن داشته است. شاید از نظر بصری در تمام بخش‌ها با استانداردهای امروز رقابت نکند، اما طراحی هنری، کارگردانی سینمایی و جزئیات محیطی آن باعث شده نسخه اصلی هنوز شخصیت بصری خودش را داشته باشد. افزایش رزولوشن و نرخ فریم نیز به جای اینکه این هویت را از بین ببرد، کمک کرده آن را بهتر ببینیم. این شاید بزرگ‌ترین موفقیت Master Collection Vol. 2 باشد.

اگر تا امروز Metal Gear Solid را تجربه نکرده باشید، Master Collection Vol. 2 بهترین نقطه‌ی شروع برای آشنایی با کل مجموعه نیست؛ زیرا بازی Metal Gear Solid 4 بخش پایانی یک روایت بسیار پیچیده است و بسیاری از جزئیات آن زمانی بیشترین تأثیر را دارند که بازیکن با قسمت‌های قبلی آشنا باشد، اما برای کسی که پیش‌تر بازی‌های اصلی را تجربه کرده و منتظر فرصتی برای برگشتن به Metal Gear Solid 4 بوده، شرایط متفاوت است. این نسخه بهترین و راحت‌ترین راه رسمی برای تجربه‌ی Metal Gear Solid 4 روی یک تلویزیون مدرن است.

برای طرفداران قدیمی نیز این مجموعه ارزش دیگری دارد. حالا دیگر لازم نیست برای تجربه Metal Gear Solid 4 به پلی‌استین 3 قدیمی وابسته باشند. با وجود نقاط مثبتی که در مورد این مجموعه گفتیم ولی مشکلات مختلفی نیز در زمینه‌های مختلف وجود دارد. افت کیفیت تصویر در برخی کات‌سین‌ها، قدیمی بودن برخی دارایی‌های گرافیکی، ارائه‌ی محدود محتوای پشت‌صحنه و این واقعیت که بعضی بخش‌ها بیشتر به یک پورت بهینه‌شده شباهت دارند تا Remaster کامل، نقاط ضعف اصلی مجموعه هستند.

از طرف دیگر، محتوای مجموعه در مقایسه با آن چیزی که می‌توانست ارائه شود، هنوز جای توسعه دارد. اما نکته مهم این است که هیچ‌کدام از این مشکلات، موفقیت اصلی مجموعه را زیر سؤال نمی‌برند. بازی Metal Gear Solid 4 بالاخره روی پلی‌استیشن 5 اجرا می‌شود. Peace Walker نیز با کیفیت مناسب‌تری در اختیار مخاطب قرار گرفته و Ghost Babel به‌عنوان یک اثر تاریخی مهم، از امکانات مدرن برای دسترسی بهتر استفاده می‌کند.

سخن پایانی

ناشر بازی (Konami) نسخه PS5 این عنوان را برای نقد و بررسی در اختیار رسانه گیم پالت قرار داده است

Metal Gear Solid: Master Collection Vol. 2 یک Remaster پرزرق‌ و برق نیست. قرار نیست با بازسازی مدل‌ها، تغییر موتور گرافیکی یا بازنویسی بخش‌های مختلف، تصویری جدید از بازی‌های قدیمی ارائه دهد. در عوض، Konami کاری انجام داده که شاید برای میراث Metal Gear Solid مهم‌تر باشد. بازی‌ها را از سخت‌افزارهای قدیمی جدا کرده و به شکلی قابل قبول وارد نسل جدید کرده است. در این میان، Metal Gear Solid 4 ستاره اصلی مجموعه است.

اجرای 60 فریم، وضوح بالاتر، زمان بارگذاری کمتر و کنترل‌های قابل تنظیم باعث شده یکی از مهم‌ترین بازی‌های تاریخ پلی‌استیشن سرانجام تجربه‌ای مناسب روی پلی‌استیشن 5 داشته باشد. Peace Walker نیز اگرچه محدودیت‌های یک بازی PSP را با خود حمل می‌کند، اما همچنان انتقال قابل قبولی دارد و امکانات جدید باعث شده تجربه آن برای بازی‌باز امروزی راحت‌تر باشد.

Ghost Babel نیز شاید کوچک‌ترین عضو مجموعه باشد، اما حضورش از نظر ارائه ارزشمند است. مشکل اصلی اینجاست که Master Collection Vol. 2 می‌توانست در بخش آرشیو و محتوای پشت‌صحنه جاه‌طلبانه‌تر باشد. برای مجموعه‌ای با تاریخچه‌ی Metal Gear Solid، کتاب‌ها و موسیقی خوب هستند، اما جای مستندها و محتوای واقعی درباره فرآیند ساخت بازی‌ها همچنان خالی است.

با تمام این موارد، اگر معیار را کیفیت انتقال آثار قدیمی به PS5 قرار دهیم، Vol. 2 را می‌تواند یکی از موفق‌ترین تلاش‌های Konami برای حفظ میراث Metal Gear دانست. این مجموعه Metal Gear Solid 4 را به یک بازی جدید تبدیل نمی‌کند، بلکه کاری می‌کند که دیگر لازم نباشد برای تجربه آن به سال ۲۰۰۸ برگردیم و شاید برای چنین اثری، همین بزرگ‌ترین دستاورد باشد.