نقد و بررسی بازی Sniper Elite: Resistance

اصولا وقتی پایه‌ی یک اثر را روی محوریت یک موضوع تک یا واحد قرار می‌دهیم، هسته اصلی کار باید به قدری قدرتمند باشد که بتواند کل ماجرا را پوشش داده و تا انتها بتواند به دوام خودش ادامه دهد. مثل این است که می‌خواهیم یک فیلم تک لوکیشنی ببینیم و کارگردان باید آنقدر ماهر باشد که بتواند در طول مدت زمان فیلم بیننده را در همان تک لوکیشن خودش گرفتار کرده و نگه دارد. سری‌ بازی‌ه Sniper Elite دقیقا در زمره همین تعریف قرار می‌گیرند. چرا که بازی قرار نیست به مانند عناوین هم سبک خود، روی موضوعات متنوعی تمرکز داشته باشد. بازی Sniper Elite: Resistance به عنوان جدید‌ترین نسخه از این سری دقیقا در این گرداب گرفتار شده است. نه تمرکزی روی هدف اصلی خود دارد و نه توانسته است کلیشه‌ای عمل کند. برای درک بهتر این موضوع با نقد و بررسی بازی Sniper Elite: Resistance همراه ما در گیم‌پالت باشید.

عنوان Sniper Elite: Resistance یک اثر اکشن سوم شخص تیراندازی با درون مایه‌های مخفی‌کاری است که به عنوان ششمین نسخه فرعی و در مجموعه به عنوان یازدهمین نسخه در این سری توسط  استودیوی Rebellion Developments توسعه و منتشر شده است. اولین قسمت از این مجموعه با عنوان Sniper Elite در سال 2012 منتشر شد که توانست بازخوردهای مثبتی را دریافت کند و همین موضوع باعث شد تا تیم «ربلیون» تولید نسخه‌های بعدی را ادامه بدهد. برخلاف قسمت اول، نسخه‌های بعدی یک در میان از کیفیت پایینی برخوردار بودند که مهم‌ترین دلیل این سیر نزولی هم تکراری شدن کلیت بازی در کل مراحل بوده است. عنوان جدید Resistance با وجود تمام قابلیت‌هایی که دارد متاسفانه باز هم در گرداب تکرار گرفتار شده و همین امر به شدت به بازی آسیب وارد کرده است که در ادامه به جزییات آن می‌پردازیم.

اساسا ایراد از تیم‌سازنده نیست، ایراد از نام بازی است. تک‌تیرانداز (اسنایپر) ذاتا سطح انتظار در بازی را تغییر می‌دهد. وقتی نام یک بازی تک‌تیرانداز است انتظار شما از آن بازی چیست؟ معمولا همه این انتظار را داریم که در یک گوشیه‌ای دراز بکشیم و در موقعیت‌های مناسب دشمنان بخت برگشته را هدف قرار بدیم. اما آیا یک بازی چه مدت زمانی می‌تواند این روند را حفظ کند؟ درواقع مشکل اصلی عناوین این چنینی در همین مساله است. تنوع کارهایی که ما به عنوان یک تک‌تیرانداز باید انجام بدهیم و مهم‌تر از همه هیجانی که هر لحظه می‌تواند در طول بازی شکل بگیرد، تا چه حدی می‌تواند دوام داشته باشد؟

وقتی به عمق قضیه فکر می‌کنیم، معمولا چنین رویکردی در بازی‌های شوتر دیگر فقط در یک یا دو مرحله خلاصه می‌شود، برای مثال مرحله چرنوبیل ندای وظیفه 4 را به خاطر بیاورید، یک بازی با سبکی اکشن و یک مرحله تماما مختص به تک‌تیراندازها، به شکلی که نه تاکنون نمونه‌ای به مشابه آن منتشر شده است و نه حتی عناوین دیگر که مدعی هستند، توانسته‌اند نمونه چنین مرحله‌ای را دربیاورد. حالا سوال این است که چرا این چنین شده است؟

جواب این سوال ساده‌است و به آن نیز اشاره کردیم، مرحل چرنوبیل فقط یک مرحله بود که شاید نیم ساعت هم طول نمیکشید در حالی که در عناوین پایه‌گذار به مانند اسنایپر الیت تیم سازنده مجبور است از شیوه‌های ترکیبی متفاوتی برای در اوج ماندن بازی به کار بگیرد و در کنار آن تک‌تیرانداز بودن بازی را هم حفظ کند.

اما ایراد بزرگ بازی Sniper Elite: Resistance دقیقا در هدف اصلی آن است که خودش را نشان می‌دهد. اجازه بدهید به این شکل توضیح بدهیم که Resistance اصلا نیازی به تک‌تیرانداز ندارد و کلیه مراحل بازی به شکلی تدوین و طراحی شده‌اند که من به عنوان مخاطب اکثر و یا حتی همه مراحل بازی را در حالت مخفی کاری و در اندک مواردی با استفاده از تپانچه‌‌ای که مجهز به خفه کن بود به اتمام رسانده‌ام. سوالی که در تمامی طول مراحل بازی به ذهنم می‌رسید این بود که پس کِی قرار است از اسنایپر خودم استفاده کنم؟

در بسیاری از مواقع مجبور بودم تا شرایطی را به وجود بیاورم که خودم محیط را برای یک تیراندازی حرفه‌ای محیا کنم. یعنی این بازی نبود که من را مجاب می‌کرد تا از اسلحه مخصوص تک‌تیراندازی خودم استفاده کنم بلکه خودم برای این که بفهمم لذت این اسلحه چگونه است، خودم را مجبور به محیا کردن شرایط می‌کرد که در اغلب موارد به خاطر سروصدا و مهم‌تر از همه بی‌فایده بودن این کار از خیرش می‌گذشتم.

تقریبا 80 درصد بازی را بدون حتی یک تیر از سلاح مخصوص اسنایپر به اتمام رساندم و اما همه چیز در اینجا به پایان نمی‌رسد. هوش مصنوعی دشمنان در بازی Sniper Elite: Resistance واقعا افتضاح است. در یک حالت نامتعالی قرار دارد که واقعا مشخص نیست خیلی تیز و باهوش هستند یا واقعا خنگ هستند. در خیلی از مواقع به راحتی از کنارشان رد می‌شدم و مهم‌تر از همه زمانی بود که زخمی می‌شدم. بازی این امکان را به مخاطب فراهم می‌کند تا در صورتی که نیمه‌جان روی زمین افتاده است، چندثانیه‌ای مهلت داشته باشد تا سلامتی خودش را بازیابی‌کند و در این موقعیت است که دشمنان حتی وقتی به بالای سر او می‌رسند انگار نه انگار که کسی زخمی شده و وسط لوکیشن و جلوی چشم آنها دراز کشیده است و در نهایت هشدار به حالت زرد برگشته و سربازهای دشمن سریع به محل قبلی خود بازمی‌گرند. در این فاصله من می‌توانم سلامتی خودم را بازیابی کرده و دوباره به بازی برگردم.

این حالت از هوش‌مصنوعی اما بعضا بسیار سخت‌گیر و اعصاب خرد کن نیز می‌شود. در مواقعی که سربازها در حالت زرد رنگ هستند و شروع به تجسس می‌کنند، واقعا ول کن ماجرا نیستند و به دفعات زیادی به جستجوی یک مکان می‌پردازند. با وجود این که این یک نکته مثبت تلقی می‌شود اما کش دادن آن برای کسانی که به شدت به مخفی‌کاری حساس هستند تا حدودی عذاب‌آور می‌شود.

عدم تعادل در هوش‌مصنوعی که حتی بعد از آپدیت نیز شرایط مساعدی پیدا نمی‌کند، در مواقعی واقعا خنده‌دار نیز می‌شود. برای مثال طراحی مراحل بازی به گونه‌ای است که به خوبی می‌توانیم حس کنیم که تیم سازنده لوکیشن‌های بازی را طوری طراحی کرده که انگار بازی در چندین نقشه جدا از هم با پردازش جدا از هم اجرا می‌شود. به این شکل که یک خط ریل راه‌آهن خط مرزی در بازی به وجود می‌آمد که سرباز سمت راستی تحت هیچ شرایطی از اتفاقات سمت چپ و سرباز سمت دیگر خط ریل قطار مطلع نمی‌شود چه بسا که فقط در حد یک ریل با هم فاصله دارند. این مورد این برداشت را می‌رساند که شاید سربازها با هوش مصنوعی یک پارچه طراحی نشده‌اند.

اما ایرادات بازی Sniper Elite: Resistance همچنان ادامه دارد اما در ادامه نقد تا حدودی سبک‌تر از قبلی‌ها هستند. مورد بعدی تکراری شدن بازی است. عملا بخش اعظمی از فعالیت‌ها و اهداف ما در منفجر کردن یک مکان، به دست آوردن اسناد و در نهایت کشتن یک فرد خلاصه می‌شود. خوشبختانه توجه ویژه‌ای به بخش مخفی‌کاری شده است و راه‌ها و روش‌هاش گوناگونی برای رسیدن به هدف در بازی گنجانده شده است. موقعیت‌های طبیعی و جانوری در اطراف محیط به شکلی طراحی شده که می‌تواند روی ماموریت، هدف ما و از همه مهم‌تر  نحوه پیش‌روی ما در بازی تاثیرگذار باشد.

حضور کبوتر‌ها به عنوان موانع طبیعی، اتصالات الکتریکی یا تردد اتومبیل‌های دشمن به عنوان موانع مصنوعی و حتی شکل قرار گیری دشمنان به عنوان پدافند‌های عامل در طول بازی مواردی هستند که به تکنیک‌های مخفی‌کاری در بازی افزوده است. استفاده بهینه از موانع نام‌برده می‌تواند برگ برنده ما و برعکس عدم دقت به آن‌ها می‌تواند باعث لو رفتن ما شوند.

به همان اندازه که سلاح اسنایپر به هیچ دردی نمی‌خورد، نبرد‌های تن به تن یا همان کشتن دشمنان در حالت مخفی بیشترین استفاده را در بازی دارد. البته راه دیگری هم نداریم و وقتی لو می‌رویم و آژیر به صدا در می‌آید عملا باید خودمان را شکست خورده بدانیم. اما جذابیت‌های حالت مخفی‌کاری به گونه‌ای است که بازی را زنده نگه می‌دارد و بهتر بود نام بازی به یک بازی دیگر نیز تغییر می‌کرد. حالت‌های شخصی‌سازی به‌خصوص روی سلاح‌ها، تنوع سلاح‌ها و ریزه‌کاری‌های متفاوتی که می‌توانیم روی سلاح‌ها انجام دهیم تا ادامه بازی شکل و فرم دلخواهمان را داشته باشد، از نکات مثبت بازی است.

اما داستان بازی Sniper Elite: Resistance نیز به مانند تیری است که به هدف برخورد نمی‌کند. یا بهتر است بگوییم که به سنگ خورده است. تیتر داستان به این شکل است که آلمان‌ها در تلاش هستند تا یک ابرسلاح تولید بکنند و ما در نقش شخصیت «هری هاوک» ماموریت داریم که به عنوان عضوی از گروه‌های مردمی فرانسه جلوی این کار را بگیریم. برخلاف نسخه‌های قبلی که «کارل فربر» شخصیت اصلی بازی بود، این‌بار ما برای اولین بار در نقش هاوک هستیم که قرار است ماموریت‌های خودش را انجام دهد. داستان در Resistance در امتداد نسخه پنجم در یک جبهه دیگر روایت می‌شود اما متاسفانه هیچ رفرنسی به عملیات‌های نسخه قبلی داده نمی‌شود.

شخصیت‌های داستان آنچنان تاثیرگذار نیستند و تنها راوی داستان که توسط یک زن روایت می‌شود. راوی تلاش می‌کند تا با هیجان اتفاقات را روایت کند و از طرفی تلاش می‌کند تا کمی حالت اسرارآمیز نیز به بازی اضافه کند که در انجام این کار موفق نمی‌شود. با وجود این که هاوک سعی می‌کند در مکالمات خودش با مخاطب ارتباط برقرار کند اما متاسفانه بازی به قدری کوتاه است که این ارتباط شکل نمی‌گیرد. در نهایت کلیت داستان هیچ رنگ وبویی به خود نمی‌گیرد و تمام بار بازی روی دوش گیم‌پلی می‌افتد.

اما کم کم می‌خواهیم به اندک نکات مثبت بازی هم برسیم. اول این که محیط‌های بازی بسیار بزرگ و پرجزییات هستند. گرافیک بصری بازی زیبا و چشم‌نواز است. هر منطقه و هر لوکیشن بسیار زیبا طراحی شده‌اند و محیط‌ها رنگ‌بندی شاد و دلپذیری دارند. تمامی امکانات موجود در همه لوکیشن‌ها به خاطر گرافیک بصری زیبایی که دارند به طور دقیق و کاملا قابل رویت هستند و هر مخاطبی می‌تواند به راحتی استراتژی مخصوص به خودش را یافته و برنامه‌ریزی کند. محیط‌های سرسبز و ساختمان‌های بلند که با جزییات دهه 40 میلادی ساخته شده‌اند در طول بازی به چشم می‌خورند و واقعا زیبا هستند.

با وجود تمام نکات مثبتی که بازی در بخش گرافیک می‌گیرد اما اکثر انیمشن‌های آن تکراری یا بد فرم است. اگر از طرفداران سری بازی Sniper Elite هستید به خوبی می‌دانید که این بازی به صحنه‌های مخصوص X-Ray مشهور است. حتی در این نسخه هم این قابلیت به خوبی اجرا شده و وجود دارد و همچنان پس از سال‌ها در این نسخه هم جزو معدود نکات مثبت این بازی به شمار می‌رود. صحنه متلاشی شدن اعضای بدن انسان‌ها و تصویر ریز به ریز حرکت گلوله داخل بدن آن‌ها از جمله نکاتی است که هنوز هم جذابیت‌های خودش را حفظ کرده است. اما در طرف مقابل انیمیشن‌های ضربات نزدیک یا همان Melee Attack همچنان تکراری و کند هستند. شاید در طول بازی صدها بار یک انیمیشن تکراری را شاهد باشیم.

اگر بخواهیم نیم نگاهی هم به وضعیت صداگذاری بازی داشته باشیم. باید گفت که اندک لحجه فرانسوی روی دوبله شخصیت‌ها خوب کار شده و بازی هم در موزیک و ترک‌های خود آنچنان متنوع نیست و البته همین اندک قطعات موجود هم کار را در آورده‌اند.

سخن پایانی:

ناشر بازی (Rebellion Developments) نسخه PS5 این اثر را برای نقد و بررسی در اختیار رسانه گیم پالت قرار داده است.

سری بازی‌های Sniper Elite حتی در نسخه‌های اصلی هم نتوانسته است قابلیت‌های خودش را نشان دهد و این نشان می‌دهد که این اتفاقِ مهم حتی در نسخه‌های فرعی هم امکان‌پذیر نیست. مواردی مثل هوش مصنوعی ضعیف، تکراری شدن ماموریت‌ها و مهم‌تر از همه عدم استفاده بهینه از سلاح اسنایپر در موقعیت‌های مختلف از جمله ایراداتی است که از ارزش‌های بازی کاسته است. لذا بهترین توصیه ما به عنوان مخاطب این سری به تیم سازنده این است که رویکرد و مسیر تازه‌ای برای این مجموعه محبوب در نظر داشته باشند و به شما بازیباز عزیز این است که اگر صرفا به دنبال چند ساعت تفریح و سرگرمی هستید عنوان Sniper Elite: Resistance می‌تواند گزینه مناسبی برای شما باشد.