بازیهای ژانر وحشت و بقا همیشه طرفداران خاص خود را داشته است بنابراین تصمیم گرفتیم تا یکی از جدیدترین عناوین این سبک یعنی بازی A Way To Be Dead ساخته استودیو Craniac را باهم بررسی کنیم.
داستان بازی
داستان بازی در جهان بازی Roots of Insanity جریان دارد و دلیل آن هم این است که بازی Roots of Insanity هم توسط استودیو Craniac ساخته شده است. در این بازی چهار بازمانده باید سعی کنند تا از یک بیمارستان پر از زامبی فرار کنند و همزمان شخصی به اسم دکتر رایلی (DR.Riley) که یک پزشک دیوانه است قصد دارد تا آنها را از بین ببرد. اگر بازی Roots of Inanity را بازی کرده باشید قطعاً با شخصیت دکتر رایلی آشنایی دارید.
شما در بازی میتوانید در نقش یکی از چهار بازمانده قرار بگیرید و سعی کنید تا با همکاری سه بازیکن دیگر از بیمارستان فرار کنید، یا اینکه در نقش دکتر رایلی قرار بگیرید و از فرار بازماندگان جلوگیری کنید. ایدههای مشابه این داستان در چند بازی دیگر هم دیده میشود و کمی کلیشه ای است، اما هیجان و جذابیت زیادی دارد.
گیمپلی
در طول بازی، گروه بازماندهها باید اهداف متفاوتی را دنبال کند برای مثال ممکن است بخشی از ماموریت بازماندهها پیدا کردن چراغ قوه، بنزین و… باشد. عناصر محیطی بر روی گیمپلی بازی به شدت تاثیر میگذارند و بازی به نوعی طراحی شده است که هم برای دکتر رایلی و بازماندهها سخت و نفس گیر باشد. بازماندهها میتوانند با استفاده از امتیازاتی که بعد از برد هم بازی به دست میآورند کاراکتر خود را ارتقا دهند.
مکانیکهای گیمپلی کمی خشک هستند و در بازیهایی که در سالهای اخیر عرضه شده اند این نوع از گیمپلی کمی جدید است بنابراین عادت کردن به آن زمانبر است. در طول بازی دوربین به صورت اول شخص است و فقط در مواقع خاص مانند استفاده از اسلحه به حالت سوم شخص تغییر میکند. این ویژگی باعث سخت شدن و کاهش لذت بازی به خصوص در مواقع تیراندازی میشود. یکی از ایرادات بازی نبود قابلیت چت صوتی بین بازیکنان است بنابراین باید از نرم افزارهایی مانند Discord برای ارتباط با یکدیگر استفاده کنید.
همچنین شما میتوانید تعداد زیادی از المانهای محیط بازی را تغییر دهید برای مثال میتوانید تعداد خروجیهای بازی، تعداد زامبیها، میزان لوت و… را قبل از بازی تغییر دهید. نکته جالب بازی این است که شما میتوانید در طول بازی به زامبی تبدیل شوید! اگر در نقش دکتر رایلی باشید با خوردن قلب زامبی میتوانید به صورت موقت به یک زامبی تبدیل شوید. در این حالت شما قابلیتهای زیادی برای پیدا کردن و کشتن بازماندهها به دست میآورید.
اگر در نقش بازماندهها باشید، در صورت کشته شدن به یک زامبی تبدیل میشوید و نیاز به خوردن گوشت پیدا میکنید. اما سوال اصلی اینجاست که آیا شما دوستانتان را به عنوان غذا مصرف میکنید یا دکتر رایلی؟ انتخاب با شماست. هوش مصنوعی بازی ضعیف است و زامبیها مشکل بزرگی برای شما ایجاد نخواهند کرد و اغلب میتوانید به راحتی از کنار آن ها عبور کنید.
گرافیک
گرافیک بازی در مقایسه با بازیهای عرضه شده اخیر از کیفیت خوبی برخوردار است و اتمسفر و محیط بازی تاریک و دلهره آور است. محیط بازی در نگاه اول کوچک به نظر میرسد اما هنگامی که به گشت و گذار در آن مشغول شوید متوجه عظمت و پیچیدگی آن خواهید شد. محیط بازی از مکانهای خلوت و بی سر و صدا تشکیل شده است اکثر سالنهای بازی خالی از هرگونه اثر هستند و همین موضوع باعث القای حس قرار گرفتن در یک بیمارستان مخروبه میشود.
طراحی دشمنان و زامبیهای درون بازی هم در سطح قابل قبولی قرار دارد اما برای یک بازی که در نسل نهم کنسول های بازی عرضه میشود چندان مناسب نیست. طراحی اشیا درون بازی به خوبی انجام شده و در جای جای بازی اثرات خون و اجساد دیده میشود. نورپردازی و ایجاد فضاهای تاریک باعث واقعیتر شدن اتمسفر بازی شده است و به خوبی احساس ترس را به بازیکن منتقل میکند. بعضی از نقاط محیط به قدری تاریک هستند که عملاً بدون چراغ قوه نمیتوانید اشیا را تشخیص دهید.
موسیقی و صداگذاری
موسیقی زمینه در تمام طول بازی همراه شما است و با هر عمل یا اتفاقی که در محیط رخ میدهد ریتم و نوع موسیقی تغییر میکند. برای مثال اگر در نقش بازماندهها باشید، زمانی که دکتر رایلی به شما نزدیک است موسیقی وحشتناکی در بازی پخش میشود. افکتهای صوتی بازی پر از ضعف و ایراد هستند برای مثال صدای شلیک گلولهها و مبارزات واقعی نیستند و بازی از لحاظ افکتهای صوتی عملکرد خوبی ندارد.
سخن پایانی
معمولاً ترکیب بازیهای ژانر وحشت با بازیهای چندنفره نتیجه موفقیت آمیزی به همراه دارد و A Way To Be Dead هم از این قاعده مستثنی نیست. بازی سرشار از ترس و هیجان است که البته اگر با دوستان خود و به صورت چندنفره بازی کنید قطعاً لذت بازی دوچندان خواهد شد. این بازی یکی از عناوین برتر چندنفره ترسناک مخصوص کامپیوترهای شخصی است. پیشنهاد میکنیم آن را تجربه کنید.
