نقد و بررسی بازی Hi-Fi RUSH؛ تانگو با گیتار الکتریک!

استودیوی تانگو از سال 2014 که بازی The Evil Within را عرضه کرد، تنها دنبالۀ این عنوان و Ghostwire: Tokyo را نشر داد. هر سه بازی این تیم عناوین خوبی بودند و نشان می‌داد که آن‌ها در ژانر ترسناک و تولید بازی‌های دارک آیندۀ خیلی خوبی دارند. با این حال، تانگو چالش جذابی را پذیرفت و این بار به جای ساخت یک بازی هیجان‌انگیز و تاریک، اقدام به ساخت عنوانی رنگارنگ کرد که کاملا با پیشینۀ ما از این تیم در تضاد است! بازی Hi-Fi RUSH نام اثر جدیدی این استودیو است که قصد داریم به بررسی آن بپردازیم.

به چالش کشیدن خود یکی از کارهایی‌ست که موجب ایجاد و یا ترک عادت‌ها می‌شود. مثلا وقتی کارگردان موردعلاقۀ شما از ساخت فیلم‌های اکشن دست کشیده و یک محصول در سبک درام را عرضه می‌کند، به نوعی چالش ساخت یک فیلم در این سبک را پذیرفته است. دنیای گیم هم از این قاعده مستثنی نیست و استودیوهای بازی‌سازی گاهی برای ساخت یک عنوان تازه ایده‌های جدیدی را امتحان می‌کنند. جدا از نتیجه، هرچقدر که این ریسک‌ها خطرناک باشند نشان‌دهندۀ انعطاف‌پذیری در مقابل چیزهای جدید است. استودیوی تانگو (Tango Gameworks) هم در این دسته قرار می‌گیرد

بازی Hi-FI RUSH در همان شب معرفی در دسترس گیمرها قرار گرفت و به سرویس گیم پس هم راه یافت. های‌فای راش عملا بدون هیچگونه بازاریابی و مارکتینگ خاصی منتشر شد و می‌توان گفت تیم تانگو نه‌تنها در ساخت یک بازی جدید، بلکه در تمام ابعاد دست به خلاقیت زده و سعی داشته متمایز جلوه کند. در این مقاله قصد داریم جدیدترین بازی این توسعه‌دهنده را بررسی کنیم. با گیم پالت و ادامۀ این مطلب همراه باشید.

با نگاه به اولین و تنها نمایش بازی Hi-FI RUSH، مطمئنا فکر می‌کنید این بازی محصول هر تیمی هست جز سازندۀ سری The Evil Within! این عنوان که شینجی میکامی (Shinji Mikami) دوست داشتنی را به عنوان تهیه‌کنندۀ اجرایی در تیم خود دارد، نه‌تنها در میان محصولات تانگو، بلکه در بین بازی‌های جدید هم یک اثر متفاوت است.

های‌فای راش شما را در نقش کاراکتری با نام چای (Chai) قرار می‌دهد. چای که آرزوی تبدیل شدن به یک ستارۀ راک را در سر دارد، به یکی از مراسم‌های شرکت وندلی (Vandelay) می‌رود تا به بخشی از برنامه‌های این کمپانی تبدیل شود. طولی نمی‌کشد که چای به یک نمونۀ شکست خورده در آزمایش‌های وندلی تبدیل شده و برخلاف میل این شرکت، باید به دنبال راهی برای فرار باشد. آزمایش‌های انجام شده روی چای به او یک دست رباتیک و توانایی حس کردن ریتم و آهنگ در هر چیزی را می‌دهد.

این موضوع باعث شده تا چای با اندیشۀ تبدیل شدن به یک راک‌استار، با دوستان خود همراه شده و برای شکست سران وندلی و فرار از کمپ آن‌ها (که ظاهرا در یک جزیره قرار دارد) اقدام کند. بازیکن وظیفۀ همراهی چای و دوستانش را برعهده داشته و باید مسیر نه‌چندان پر پیچ و خم بازی را پیش ببرد. کلیت داستان یک کلیشۀ محض است اما به لطف ساختار و پرداخت درست، سناریو هیچوقت از جریان نمیفتد. بازی روایت سرراست و خوبی دارد و به لطف پلات توییست‌های قابل قبول البته قابل پیش‌بینی، مخاطب را پای تجربۀ بازی و پیشبرد داستان نگه می‌دارد. لحن بازی نسبت به آثار پیشین تانگو تغییرات زیادی داشته و سبک‌تر شده است.

در های‌فای راش شاهد موقعیت‌های خنده‌دار و لحظات کمدی زیادی هستیم که به واسطۀ چینش درست، هم در مکالمات و هم در طول داستان خنده را به لب‌های مخاطب می‌‌آورد. چای یک شخصیت پر انرژی و البته ساده است. این موضوع باعث شده تا مکالمات او با شخصیت‌های فرعی داستان بسیار جذاب جلوه کند. سایر کاراکترها هم عالی هستند. تعداد درست این شخصیت‌ها باعث شده تا پرداخت آن‌ها عالی باشد و شوخی‌ها به بهترین شکل در بدنۀ این بخش قرار بگیرد. داستان بازی Hi-Fi RUSH راش یک شاهکار تمام عیار نیست، اما مسیر، چیدمان و استفاده درست از لحظات باعث شده تا این عنوان به یک کلاس درس در میان سایر محصولات تبدیل شود.

مانند Ghostwire: Tokyo، بازی Hi-Fi RUSH هم با استفاده از نسخۀ چهارم Unreal Engine 4 به تولید رسیده است. بازی شبیه انیمه‌های قدیمی بوده و به استایل عناوین سل‌شید (Cel Shade) نزدیک است. طراحی بازی در یک کلام بسیار چشم‌نواز و عالی می‌باشد. باید گفت های‌فای راش یک تابلو نقاشی رنگارنگ است که به لطف تنوع محیطی، هیچ موقع مخاطبش را اذیت نمی‌کند.

گرافیک هنری در بهترین سطح قرار دارد. تمام اجزا در این بخش با یکدیگر هماهنگ هستند تا کوچک‌ترین مشکلی در روند بازی رخ ندهد. در زمینۀ گرافیک فنی هم این بازی هیچ مشکلی ندارد. باگ و یا افت فریمی در های‌فای راش دیده نمی‌شود و به لطف نرخ 60 فریم، پردازش سرعت زیاد مبارزات و لحظات مختلف اصلا اذیت‌کننده نیست. جلوه‌های بازی چیزی نیست که شما را متعجب کند، اما همانطور که چندین بار گفتم، گرافیک های‌فای راش هم با بازی‌های قبلی تانگو تفاوت زیادی دارد. بازی در بخش هنری هیچ کم و کاستی نداشته و از یک طرف، در زمینۀ گرافیک فنی هم یکی از کامل‌ترین‌های این بخش به حساب می‌آید.

بازی Hi-Fi RUSH ترکیبی از بازی‌های اکشن و ماجرایی محسوب می‌شود که زیرژانرهای خاصی را پوشش داده است. این اثر در واقع یک رایم گیم (Rhyme Game) می‌باشد. در بازی‌های اینچنینی موسیقی نقش به سزایی دارد. گفتیم که چای می‌تواند آهنگ و ریتم هر چیزی را در دنیای بازی حس کند. این توانایی به او قدرت درک بالایی داده تا مانعی سر راه او قرار نگیرد. چای با استفاده از دست رباتیک خود سلاحی شبیه به یک گیتار را در اختیار دارد که در مبارزات به شدت به کار می‌آید. سیستم مبارزات بازی با کمبوهای مختلف ترکیب شده است.

گیمر باید با ضربات سبک و سنگین، دشمن را شکست داده و امتیازات هر بخش را به دست آورد. بازی شدیدا روی زمان‌بندی درست شما حساب کرده است. این یعنی اگر نتوانید به موقع ضربه‌ای را وارد کنید، امتیاز کمتری هم به دست خواهید آورد. زمان‌بندی نه‌تنها روی ضربات، بلکه روی تمام بخش‌ها از جمله دفع حملات هم اعمال شده است. البته بازی در این زمینه هوای مخاطبش را دارد. می‌توانید از ابزارهایی برای زمان‌بندی درست استفاده کنید و یا با استفاده از منوی دسترس‌پذیری، حالتی را فعال کنید که کمبوها به صورت خودکار توسط چای اعمال شوند.

با این وجود، وفق یافتن با این چالش کار سختی نیست و جزو جذابیت‌های بازی Hi-Fi RUSH به شمار می‌رود. هر مرحله به یک قطعۀ موسیقی و مبارزات آن به یک کورس (Chorus) آهنگ تشبیه شدند. باید بگویم پرداخت‌های اینچنینی به جزئیات سطح تعامل مخاطب را هم بالا می‌برد. همین چیزهاست که از های‌فای راش یک تجربه به یاد ماندنی می‌سازد. چای می‌تواند از همراهی شخصیت‌های فرعی بازی هم استفاده کرده و از حضورشان در مبارزات بهره ببرد. شکست دادن دشمنان گاهی به مشت‌های سنگین و یا شلیک اسلحه نیاز دارد که این موضوع توسط سایر کاراکترها پوشش داده می‌شود.

تنوع دشمنان بازی قابل‌قبول است. دشمنان شما دسته‌بندی‌های مختلفی دارند و اتصال بین آن‌ها و توانایی‌های هر کاراکتر باعث شده تا مبارزات به شدت چالش‌برانگیز و سرگرم‌کننده باشد. بازیکن می‌تواند پیش از شروع هر مرحله اقدام به ارتقای توانایی‌های چای کند. این توانایی‌ها ترکیب جدیدی را به وجود می‌آورد که نتیجه‌ش کمبوهای بیشتر و سریع‌تر است. علاوه بر توانایی‌های چای، می‌توان مهارت‌های سایر کاراکترها را هم ارتقا داد. آپگرید مهارت‌های هر شخصیت کارایی آن‌ها در مبارزات را افزایش می‌دهد. برای شکست دادن سران شرکت وندلی هم باید با باس‌های مختلفی مبارزه کنید.

تعداد باس‌فایت‌ها در بازی Hi-Fi RUSH قابل قبول و مبارزه با هر یک از آن‌ها چالش‌برانگیز است. از مبارزات و دشمنان که خارج شویم، به قسمت سرگرم‌کننده این بازی یعنی بخش پلتفرمر آن می‌رسیم. زمانی که چای از مبارزه با ربات‌ها فاصله می‌گیرد، بخش پلتفرمر وظیفۀ همراهی او را برعهده دارد. باوجود اینکه پلتفرمینگ در بازی رفته رفته دچار تکرار می‌شود، اما به قدر کافی شما را سرگرم‌ خواهد کرد. گذر از موانع یا جابجایی با ریل‌ها چیزهایی‌ست که های‌فای راش در هر لحظه به شما ارائه می‌دهد. طراحی مراحل بازی بی‌نقص بوده و همین موضوع باعث شده تا حالت پلتفرمر آن هم جذابیت زیادی داشته باشد.

موسیقی بازی در تمام نقاط آن از جمله محیط‌ها حس می‌شود. درکنار قطعات اورجینالی که برای این بازی ساخته شده، های‌فای راش از ترک‌های لایسنس شدۀ بندهای ژانر راک از جمله Nine Inch Nails و The Black Keys استفاده می‌کند. قطعات موسیقی این اثر سرعت بازی را تعیین کرده و هربار که وارد مرحله‌ای می‌شوید، این ضرب‌آهنگ تغییر می‌کند تا درکنار تنوع، توانایی شما در زمان‌بندی هم سنجیده شود.

داستان بازی مدت زمان زیادی نداشته و طی 10 الی 12 ساعت به اتمام می‌رسد. اگر علاقه‌مند به تجربۀ سایر بخش‌های این عنوان هستید، می‌توانید طی 15 ساعت های‌فای راش را کامل کنید. پس از اتمام بازی شاهد بخش‌هایی از جمله Rhythm Tower هستیم که تجربه‌شان خالی از لطف نیست. با این حال، بازی در طول این مدت تکراری نشده و کاملا متنوع ظاهر می‌شود.

سخن پایانی

بازی Hi-Fi RUSH برای شروع سال جدید میلادی یک بازی بی‌نظیر است. استودیوی تانگو با تولید یک محصول کم‌نظیر، یکی از بهترین انحصاری‌های اکس باکس را به وجود آورد. در بخش داستانی، های‌فای راش یک سناریوی آموزنده دارد که به واسطۀ روند خوب، شوخی‌های به موقع و شخصیت‌پردازی درست در بهترین حالت خود قرار گرفته است. گرافیک بازی در هر زمینه‌ای قابل‌قبول است و ایرادی در آن دیده نمی‌شود.

گیم‌پلی با سیستم مبارزات پر زد و خورد و بخش پلتفرمر خوب همراه شده تا تجربۀ جدیدی از یک بازی رایم گیم را به شما ارائه دهد. سبکی که قبل‌تر با مجموعۀ Guitar Hero و بازی‌های اینچنینی شناخته می‌شد، تازه مدت کوتاهی‌ست که راهش را به عناوین اکشن پیدا کرده است. بازی‌های Metal: Hellsinger و یا BPM: Bullets Per Minute جزو بهترین‌های این سبک هستند که در ژانر FPS تولید شدند، اما های‌فای راش اینجاست تا سطح جدیدی به بازی‌های رایم گیم ببخشد.